| |
Wat is Adhd ?
Stel je voor, je leeft in een sneldraaiende caleidoscoop, waarin
geluiden, beelden en gedachten constant veranderen. Je voelt je snel
verveeld en niet in staat je gedachten te houden bij hetgeen je moet
doen. Je wordt afgeleid door onbelangrijke dingen die je ziet en hoort,
je hersenen sturen je van de ene gedachte of activiteit naar de
volgende. Misschien ga je zo op in je collage van gedachten en beelden
dat je niet eens doorhebt wanneer iemand tegen je praat.
Voor veel mensen is dit de dagelijkse werkelijkheid. Zij hebben
Attention Deficit Hyperactivity Disorder, of ADHD.
Wat is tijd? Met ADHD verandert tijd in een zwart gat. ADHD'ers hebben
constant het gevoel dat alles op hetzelfde moment gebeurt. Dit zorgt
voor een gevoel van innerlijke beroering en zelfs paniek. De ADHD'er
verliest hierdoor vaak perspectief en de mogelijkheid prioriteiten te
stellen. Daarom is hij/zij altijd bezig, met als hoofddoel het proberen
te voorkomen dat zijn/haar wereld instort.
ADHD'ers hebben ongelooflijk veel problemen met stilzitten, plannen,
wachten en het afronden van taken. Zij zijn zich 24 uur per dag bewust
van hetgeen er om hen heen gebeurt. Voor hun familie, klasgenoten of
collega's lijken zij te bestaan uit een wervelwind van ongeorganiseerde
of dolle activiteiten. Soms gedragen zij zich ineens 'normaal', wat
anderen doet denken dat de ADHD'er zijn/haar gedrag best onder controle
kan houden "als hij/zij maar wil". Het resultaat hiervan is dat ADHD de
relatie met anderen verstoort, niet alleen omdat de ADHD'er beslag legt
op bezigheden in het dagelijks leven van anderen, maar ook omdat hij/zij
de eigenschap heeft alle energie uit iemand te onttrekken en andermans
gevoel van eigenwaarde te ondermijnen.
ADHD, ooit hyperkinese of Minimal Brain Dysfunction (MBD)
genoemd, is een van de meest voorkomende hersenstoornissen bij kinderen.
Ongeveer 3 procent heeft ADHD. ADHD gaat niet over, maar een aantal
volwassenen heeft ermee leren leven: dankzij passend werk, een
georganiseerde partner of minder specifieke eisen aan 'de kwaliteit van
het leven'. Ongeveer 2 procent van alle volwassenen (18 +), ongeveer
240.000 inwoners van Nederland, lijdt echter dagelijks aan de effecten
die concentratieproblemen, hyperactiviteit en impulsiviteit hebben op
hun bestaan. Deze mensen kijken vaak verbitterd terug op een leven vol
mislukkingen, niet-uitgekomen dromen en emotionele pijn.
Het meest schrijnende is dat er van die 240.000 nog maar een paar
duizend gekend zijn met ADHD. Merendeel loopt in zijn/haar leven vast,
niet wetende wat hem/haar mankeert. Anderen krijgen de
standaard-diagnoses manisch-depressief of borderline personality, maar
kunnen hiermee niet uit de voeten, omdat zij niet manisch-depressief
zijn en geen borderline persoonlijkheidsstoornis als hoofdprobleem
hebben.
Maar er is hulp... en hoop. De laatste tien jaar zijn wetenschappers
veel te weten gekomen over de oorzaak van ADHD en hebben methoden
ontwikkeld ADHD te herkennen bij kinderen, pubers en volwassenen, en er
zijn behandelingsplannen opgesteld: een combinatie van medicijnen,
gedragstherapie en technieken die mensen met ADHD kunnen helpen hun
aandacht te richten, hun zelfvertrouwen weer op te bouwen en te
functioneren op een nieuwe, meer gestructureerde manier.
Wat is dan het probleem?
Mark
Mark, 14 jaar, had meer energie dan de meeste jongens van zijn leeftijd.
Dit viel niet zo op, want hij was al een menselijke tornado vanaf zijn
derde jaar. Thuis speelde hij met alles tegelijk, een spoor van
speelgoed achterlatend. Aan tafel keerde hij borden om en praatte aan
een stuk door. Hij was roekeloos en impulsief. Hij lette niet op het
verkeer, hoewel zijn moeder hem er continu voor waarschuwde. Op de
speelplaats leek hij niet wilder dan de andere kinderen, maar zijn
neiging extreem te reageren -zoals het slaan van kinderen die hem
aanraakten- bracht hem regelmatig in de problemen. Zijn ouders wisten
niet wat ze met hem aanmoesten, maar verwachtten dat hij er wel overheen
zou groeien. Maar dit deed Mark niet.
Lisa
Op 17-jarige leeftijd, worstelt Lisa nog steeds met
concentratieproblemen en gepast gedrag. Maar dit was altijd al moeilijk
voor haar. Met schaamte denkt zij terug aan de avond toen haar ouders
haar meenamen naar een restaurant omdat zij 12 1/2 jaar getrouwd waren.
Ze was zo in beslag genomen door het knalrode haar van de serveerster,
dat haar vader haar drie keer aansprak voordat zij zich realiseerde dat
ze moest bestellen. Op dat ogenblik hoorde ze zichzelf zeggen: "Wat een
lelijke haarkleur!" Ze kon de woorden niet stoppen, ze waren eruit voor
ze het wist.
Op school was Lisa een dagdromer. Ze was absoluut intelligent, maar
kreeg het niet voor elkaar voldoendes te halen. Verschillende malen
zakte zij voor haar examens. Zelfs wanneer zij het antwoord op de meeste
vragen wist, kon ze zich er niet toe brengen haar gedachten bij het
proefwerk te houden. Haar ouders reageerden op haar slechte punten met
het inhouden van zakgeld en veel gescheld: "Je bent gewoon lui. Als je
meer je best zou doen, dan haalde je wel hogere punten."
Op een dag, nadat Lisa weer een examen had verknald, hoorde de leraar
haar snikken "Wat is er met mij aan de hand?"
Henry
Henry had een winkel voor houten vloeren. Hij hield van zijn baan, maar
al jaren groeiden zijn onafgemaakte vloerprojecten en ideeën voor nieuwe
waarvan hij wist dat hij ze nooit zou uitvoeren. Zijn garage was zo
volgestapeld met hout dat zijn vrouw en hij grapjes maakten over een
kampvuur voor de klanten.
Elke dag werd Henry geconfronteerd met zijn frustratie niet in staat te
zijn zich lang genoeg te kunnen concentreren om een taak af te ronden.
Hij was al eens ontslagen omdat hij in zijn werk als magazijnbediende de
inventarisatie niet kon bijhouden en van alles kwijtraakte. Al jaren was
hij bang gek te worden. Hij had gesprekken gehad met therapeuten en
verschillende medicijnen gebruikt, maar niets hielp hem zich te
concentreren. Hij herkende zijn zoon in zichzelf en was bang dat het met
hem precies zo zou gaan verlopen.
Lees ook nog andere !
Dan heeft iedereen wel eens ADHD!
Wanneer ik mensen vertel dat ik ADHD heb, is de reactie vaak: "Dat heb
ik dan ook, want ik ben ook wel eens druk. Ik kan me ook niet
concentreren wanneer de buurman zijn muziek op 10 heeft staan. Ik heb
gisteren ook iets gezegd wat ik niet had moeten zeggen."
Nee!!!
ADHD'ers stuiten vaak op een muur van onbegrip. ADHD heb je namelijk
niet 'wel eens'! Wij, ADHD'ers, hebben ons hele leven al, vrijwel 24 uur
per dag, last van concentratieproblemen, hyperactiviteit en
impulsiviteit. Wij voelen ons nooit relaxed en zijn levenslang
overspannen!
Wij worden doodongelukkig van het feit dat wij niet in staat blijken te
zijn een taak af te ronden. In mijn hoofd speelt doorlopend het
zinnetje: "Oja, en ik moet ook nog..." En met doorlopend bedoel ik
continu. Dus ook wanneer ik al iets aan het doen ben. De H in mijn ADHD
zorgt ervoor dat ik ook meteen aan de slag wil gaan met mijn gedachten,
maar zodra ik tot actie overga, denk ik alweer aan iets anders wat ik
nog moet doen en waarmee ik aan de slag ga!
Wij worden gek van de meest normale dingen: de onaangename geur van
iemands parfum, het tikken van een klok, een sok die niet goed zit enz.
In feite verstoort bijna alles onze "routine", verwachtingen en pogingen
tot concentreren.
Wij raken steeds onze spullen kwijt, bewaren verkeerde dingen en
bezorgen onze medewerkers slapeloze nachten, omdat zij door onze toedoen
ook hun planningen niet kunnen halen.
Wanneer wij geen ordentelijke partner hebben, verraadt ons interieur
thuis ons karakter: kamers zijn volgestouwd met spullen, het lijkt vaak
wel een rommelmarkt! De chaos onder onze bedden en in de kasten
symboliseert de puinhoop in onze hoofden. Anderen wijzen ons op hun
rommelige kamers, maar deze anderen flippen niet constant omdat zij
vinden dat alles geordend moet zijn.
Relaties lopen stuk voor stuk stuk omdat wij ons snel bij iemand
vervelen (soms al na een dag!), omdat partners onze stemmingswisselingen
niet aankunnen en omdat wij altijd alle aandacht opeisen. Wij hebben
anderen nodig om te kunnen functioneren, maar weten niet hoe wij
'normaal' met hen kunnen omgaan.
Wij willen wel interesse tonen voor anderen, maar kunnen het gewoonweg
niet opbrengen langer dan een x-aantal minuten naar een ander te
luisteren, zonder ons eigen verhaal op te dringen.
Daarbij hebben wij de neiging, met ons gefriemel, gejaag en gekwetter,
iedereen op de zenuwen te werken.
Wij vertoonden al voor ons zevende levensjaar ten minste 6 maanden
tekenen van ADHD. Wij waren de zogenaamde 'moeilijke kinderen'. Ons
gedrag wijkt nog steeds opvallend af van dat van de meeste andere mensen
van onze leeftijd. Bovendien is ons doen en laten een ware handicap voor
ons, op minimaal 2 terreinen, bijvoorbeeld: school, thuis, werk of
relaties.
Kortom: ons buitensporige gedrag begint al heel jong en beperkt zich
niet tot één gebied. |
|
|
|
|
|
