De Alpen zijn reeds sedert prehistorische tijden door mensen bewoond. Bekend zijn o.m. de paalwoningen, gevonden in de meren aan de noord- en zuidzijde van de Alpen, welke toebehoorden aan de Illyriërs. Deze beschaving hield zich in de ijzertijd reeds bezig met de ontginning van koper (Kitzbühel, Mitterberg) en zout (Hallstatt).
De huidige bevolking van het Alpengebied valt uiteen in vijf taalgroepen. De grenzen van de verschillende taalgebieden corresponderen echter geenszins met de aanwezige staatsgrenzen. Ongeveer een derde van de bevolking spreekt Duits, ca. een kwart Frans en ca. een vijfde Italiaans. In Slovenië wordt Slavisch gesproken, in delen van Graubünden Raetoromaans. Het overgrote deel van de bevolking is rooms-katholiek. Slechts in enkele Zwitserse kantons is de bevolking in meerderheid protestant.

Nederzettingsvormen
De regionaal verschillende bedrijfsvoering, klimaattypen en topografische omstandigheden vormen een belangrijke verklaring voor de verschillende soorten nederzettingen die men in de Alpen aantreft. In de regenrijke, sterk versneden noordelijke Alpen, waar de veehouderij exclusief aanwezig is, overheersen alleenstaande boerderijen (Einzelhöfe). Dergelijke afzonderlijke hoeven vormen samen met enkele andere hoeven een kerkdorp. Bij de kerk vindt men vaak een school, een herberg en enige woonhuizen. Men noemt deze gehuchten ‘Weiler’. In de zuidelijke Alpen, met intensieve akkerbouw en bredere dalen, overheerst het compacte, gesloten dorp. Grote steden zijn zeldzaam in de Alpen; slechts Grenoble en Innsbruck kunnen worden genoemd. De groei van de industrie en het toerisme heeft een aantal agrarische nederzettingen in snel tempo onherkenbaar veranderd.
De regionale verscheidenheid in bouwmaterialen uit zich in de aanwezige bebouwing. In de noordelijke Alpen overheerst hout als bouwmateriaal; zuidelijk steen. Daarnaast treden in de huizenvorm regionaal sterke verschillen op die voor een deel zijn te verklaren door het verschil in bedrijfsvoering.