| |
Wat is
Boulimia Nervosa?
Boulimia nervosa (verkort tot boulimia) betekent letterlijk 'eetlust als
een os door nerveuze oorzaken'. Ook deze naam klopt niet helemaal, omdat
er sprake is van eetbuien die worden afgewisseld met perioden van
(bijzonder) matig eten. Bovendien hoeft het niet zo te zijn dat mensen
met boulimia een grote eetlust hebben voordat ze een eetbui krijgen. Het
gaat om het eten, niet om het stillen van honger. De drang om te eten
lijkt op een verslaving. Boulimia wordt dan ook wel eetverslaving
genoemd.
Tijdens een eetbui worden grote hoeveelheden eten naar binnen gewerkt en
hebben de patiënten het gevoel dat zij de controle over hun eetgedrag
kwijt zijn. Zij kunnen niet meer stoppen met eten. Het voedsel is
dikwijls calorierijk en wordt vaak zonder proeven doorgeslikt. Meestal
is het voedsel dat de patiënten zich buiten de eetbuien om niet
toestaan.
De drang tot eetbuien is vaak zo groot dat patiënten deze gaan plannen.
Zo kunnen patiënten bijvoorbeeld gedurende de dag, op hun werk,
nauwelijks iets eten, om zich 's avonds wanneer ze alleen zijn over te
geven aan een eetbui. Maar een eetbui kan ook ontstaan wanneer patiënten
het gevoel hebben 'over de schreef' te zijn gegaan, omdat zij iets meer
gegeten hebben dan zij zichzelf hadden toegestaan. De frequentie van de
eetbuien varieert van persoon tot persoon. De ene patiënt(e) heeft twee
eetbuien per week, de andere heeft er vele per dag.
Na een eetbui proberen boulimia-patiënten het eten zo snel mogelijk weer
kwijt te raken. Vaak gebeurt dit door zelf opgewekt braken en/of het
gebruik van laxeermiddelen en/of plasmiddelen. Het kan ook zijn dat er
geen gebruik wordt gemaakt van deze middelen, maar dat na een periode
van eetbuien een periode van streng vasten volgt. Als reactie op het
hongergevoel dat door het vasten ontstaat, kunnen weer nieuwe eetbuien
volgen. Ook het feit dat patiënten weten dat zij het eten na een eetbui
weer snel kwijt kunnen, vormt vaak een voorwaarde voor het optreden
hiervan.
Net als anorexia-patiënten zijn boulimia-patiënten dus geobsedeerd door
voedsel, gewicht en lichaamsomvang. De meeste boulimia-patiënten hebben
echter een normaal gewicht, al komt het ook voor dat ze mager of dik
zijn. Wat hun gewicht ook is, in hun beleving zijn ze in ieder geval te
dik en ze proberen dan ook voortdurend slanker te worden of op gewicht
te blijven. Boulimia-patiënten schamen zich vaak erg voor hun eetbuien
en proberen deze voor de buitenwereld verborgen te houden. Vandaar dat
zij ogenschijnlijk vaak normaal functioneren.
Wat zijn de gevolgen van Boulimia Nervosa?
De lichamelijke gevolgen
Bij boulimia nervosa kunnen als gevolg van het onregelmatige eetpatroon,
het braken en het laxeren een groot aantal klachten optreden.
Bij vrouwen kunnen menstruatiestoornissen optreden. De menstruatie is
dan erg onregelmatig of blijft uit.
Verstoring van het honger- en verzadigingsmechanisme. De patiënten weten
niet meer wanneer zij honger hebben of wanneer zij vol zitten.
Door veelvuldig braken komen de slokdarm en de mondholte voortdurend in
contact met het maagzuur. Hierdoor wordt het glazuur van het gebit
aangetast (cariës) en kunnen de speekselklieren opzetten. Ook keelpijn
en langdurige heesheid kunnen door het braken ontstaan.
Door het gebruik van laxeer- en vochtafdrijvende middelen raakt de
vochthuishouding verstoord. Het gevolg hiervan kan een lage bloeddruk
zijn met klachten als duizeligheid, zwakte, een licht gevoel in het
hoofd en flauwvallen.
Door braken of het gebruik van laxeermiddelen kan een tekort aan kalium
ontstaan, wat kan leiden tot nier- en leverbeschadigingen, spierkrampen,
hartritmestoornissen en hartstilstand.
Er kan een tekort aan vitaminen en mineralen ontstaan. Ook kan
bloedarmoede optreden.
Bij patiënten die regelmatig veel eten, rekt de maag uit. In het
ernstigste geval kan de maagwand scheuren door het plotselinge uitzetten
van de maag. Dit laatste komt echter niet zo vaak voor.
Patiënten kunnen verslaafd raken aan de laxeermiddelen.
De meeste lichamelijke symptomen kunnen zich herstellen als de
eetstoornis verdwijnt. Dit kan echter wel enige tijd duren. Omdat veel
mensen met boulimia nervosa een normaal lichaamsgewicht hebben, is het
door anderen vaak moeilijk te zien dat zij een eetstoornis hebben. Omdat
de patiënten zich doorgaans over hun eet- en purgeergedrag schamen,
spreken zij vaak niet over hun lichamelijke klachten, waardoor deze
onopgemerkt blijven. Dit maakt boulimia nervosa tot een lichamelijk
gevaarlijke ziekte.
De sociale gevolgen
Boulimia-patiënten stellen, net als een anorexia-patiënten, hoge eisen
aan zichzelf. Daarom beschouwen zij het feit dat zij hun eetgedrag niet
in de hand kunnen houden als gebrek aan wilskracht en zelfbeheersing.
Hierdoor voelen ze zich schuldig en krijgen ze vaak een hekel aan
zichzelf. Als ze er daarnaast ook nog niet in slagen het, in hun ogen,
ideale lichaamsgewicht te handhaven, kan dit uitlopen op een enorme
walging van zichzelf.
Omdat ze zich zo schamen en bang zijn om afgewezen te worden, proberen
boulimia-patiënten vaak hun eetbuien voor anderen verborgen te houden.
Het braken en het gebruik van laxeermiddelen houden zij uiteraard ook
geheim. Zo lijden velen van hen jarenlang een soort 'dubbelleven',
waarbij zelfs een levenspartner, ouders of een beste vriendin niet op de
hoogte zijn van hun problematiek. De eetbuien fungeren dan als
uitlaatklep om ogenschijnlijk probleemloos te blijven functioneren.
Boulimia-patiënten voelen zich dan ook vaak erg eenzaam in de worsteling
met hun ziekte. Ze zoeken pas hulp als de wanhoop te groot is om mee
verder te leven. Als ze er uiteindelijk toe zijn gekomen hun probleem
aan anderen te vertellen, voelen ze zich nog vaak alleen. Het is
moeilijk om aan buitenstaanders duidelijk te maken wat het betekent om
met zo'n dwang te moeten leven.
Boulimia-patiënten zijn in gedachten veelvuldig bezig met eten en ze
piekeren vaak over hun uiterlijk en gewicht. Hierdoor kunnen ze zich
moeilijk op andere dingen concentreren, zoals studie en het onderhouden
van relaties. Het maken van afspraken is moeilijk, want ze weten vaak
niet van tevoren wanneer een eetbui toeslaat. Als ze laxeermiddelen
gebruiken, kunnen ze last hebben van enorme darmkrampen, waardoor ze
vaak weer afspraken moeten afzeggen. Mensen met boulimia komen daarom op
den duur vaak in een sociaal isolement terecht.
Het vele eten en de laxeermiddelen kosten veel geld. Boulimia-patiënten
komen daarom niet zelden in financiële problemen. Dit versterkt hun
isolement, want hierdoor wordt het ook weer moeilijker om iets met
anderen te ondernemen. Uitgaan kost immers ook weer geld. Als de
financiële zorgen groot worden, komt het ook voor dat de patiënten
voedsel gaan stelen uit de winkel. Hier voelen ze zich dan weer erg
schuldig over. |
|
|
|
|
|
