De vorige eeuw was de laatste voor de zeehond die al 15 miljoen jaar bestond. De Caribische of West Indische monniksrob heeft net zijn laatste millennium meegemaakt.
Er was maar weinig informatie verzameld door wetenschappers voordat de Caribische monniksrob verdween. Mannetjes konden een lengte bereiken van 2,1 tot 2,4 meter, vrouwtjes waren een stukje kleiner. De bovenkant van de volwassen zeehonden was bruin en grijze tint. De onderkant was bleek geel. De vacht van de pasgeborenen was lang en donker. Bewijzen suggereren dat de jongen in december geboren werden met een gewicht tussen de 16 en 18 kilogram en een lengte tot 1 meter. Alle monniksrobben rusten en laten hun jongen geboren worden op zandige kusten. Vooral op afgelegen eilanden of op onverstoorde stranden van het vasteland.

De Caribische monniksrob leefde in de Caribische Zee, noordwestelijk in de Golf van Mexico, maar ook van de Bahamas tot het Yucatan Schiereiland, zuidelijk langs de Centraal Amerikaanse kust en oostelijk naar de noordelijke Antillen.
De Caribische monniksrob was het eerste zoogdier in de Nieuwe Wereld dat door Columbus en zijn gezelschap werd ontdekt aan de kust van Santo Domingo in 1494. Het stond in het verslag van de tweede reis naar Amerika door Columbus. Columbus beviel zijn werknemers om 8 dieren te doden voor voedsel. Deze waren de eerste van de vele die volgden door de exploitatie van de soort door Europese immigranten. De eens zo talrijke zeehond werd bejaagd voor zijn vet om olie van te maken en afgeslacht door vissers die de dieren als competitie zagen.
H. Sloan schreef in 1707: " De Bahama-eilanden zijn gevuld met zeehonden; soms vangen vissers er wel honderd in een nacht". The Caribische monniksrob was beschreven als makkelijk te benaderen en niet agressief. Ze werden gemakkelijk gedood tijdens gerichte jachten in de 17e en 18e eeuw. Het is ook bekend dat zeevaarders, walvisvaarders en vissers de zeehonden opportunistisch doodde als ze deze tegenkwamen. Ook werden Caribische monniksrobben gedood door museum verzamelaars en ze werden gevangen voor dierentuinen.
Alle monniksrob soorten blijken gevoelig te zijn voor verstoring, en vroege leefgebied uitsluiting door mensen in hun verspreidingsgebied kan hun achteruitgang versnelt hebben. Aan het einde van de 19e eeuw waren er meedogenloze slachtingen en de soort was al zeldzaam geworden in de jaren 1880, voordat het dier behoorlijk bekend was bij de wetenschap.
De laatste bevestigde waarneming in 1952 was van een kleine kolonie op Seranilla Bank, een groep van hele kleine koraaleilandjes halverwege tussen Jamaica en Honduras. Een zoektocht in 1973, door de U.S. Fish and Wildlife Sevice, vonden een veelomvattende visserij in het voormalige leefgebied van de Caribische monniksrob. Een latere zoektocht door de Golf van Mexico en rond het Yucatan Schiereiland faalde in het vinden van een Caribische monniksrob. Er zijn zoektochten gehouden tot in 1993, allemaal zonder succes.
De Caribische monniksrob is formeel uitgestorven verklaard in de 1996 IUCN Rode Lijst van Bedreigde Diersoorten (1996 IUCN Red List of Threatened Animals).

De meest verwante soorten:
Er komen na de Caribische monniksrob nog twee andere soorten monniksrobben: de Hawaï monniksrob en de Mediterrane monniksrob. Deze drie soorten leefden ver van elkaar in tropische en subtropische gebieden. De Hawaï monniksrob leeft in de Hawaï-archipel in de Grote Oceaan en de Mediterrane monniksrob in de Middellandse Zee. Nu de mens echter overal komt, lijkt het lot ook voor de nog twee overgebleven soorten bezegeld. Ook zij nemen sterk in aantal af en als er niks gedaan wordt zullen de twee laatste monniksrob soorten net als de Caribische monniksrob ook uitsterven binnen niet al te lange tijd.

Mediterrane Monniksrob - Monachus monachus

Hawaï Monniksrob - Monachus schauinslandi