Ten zuiden van de grote inkeping die de Samber en de Maas door ons land trekken, verheft zich tot op 250 meter hoogte het plateau van de Condroz : een groen landschap met bossen, weiden en bruisende riviertjes dat golvend als de oceaan naar de einder rijkt. Liefhebbers van roetsjbanen moeten absoluut eens de weg van Namen naar Marche volgen. Onvermoeibaar lossen afgeronde heuveltjes die bestaan uit harde zandsteen - men noemt ze 'tidges' - en brede laagtes ( de 'chavées) die door de erosie werden uitgesleten in de zachtere kalklagen, elkaar af. De rivieren volgen het reliëf. In de holte van de chavées nestelen zich kleine riviertjes die soms stiekem verdwijnen in de kalksteen en dan schuchter wat verder opnieuw aan de oppervlakte komen. Maar de Condroz heeft ook zijn grote rivieren : de Maas, de Eau d'Heure, de Samson, de Hoyoux en de Ourthe. Ze stromen van zuid naar noord en snijden diepe valleien in het plateau. Hun schilderachtigheid maakt er ideale vakantieoorden van. Hier zijn de hellingen steiler, hier stroomt het water sneller en als de lente ten einde loopt, wassen de rivieren soms gevaarlijk.
De mens heeft de indruk van schijnbare eentonigheid nog versterkt door de aanwijzingen van de natuur te volgen. De kammen met hun dun laagje zandgrond dat ontstond door de verwering van de zandsteen, zijn bedekt met bossen die afdalen langs de hellingen die zijn blootgesteld aan de vochtige, koude noordoostenwind. De dorpjes, die zijn opgetrokken in kalksteen, vlijen zich tegen de zuid-oostzijde van de tidge, hoewelze ook daar niet erg beschut liggen. In de laagtes werd de kalk uit de kalksteen weggespoeld, zodat enkel een kleiige rest overbleef die een geschikte bodem levert voor vochtige beemden.
Grote, vierkante hoeves (vaak oudere herehoeves) staan wat verloren in de lagere gedeelten. Soms ligt er een kasteel in de buurt. Met de grachten die hen omsluiten en de torentjes die hun hoeken beschermen, lijken deze boerderijen net vestingen, indrukwekkende schildwachten en wakers over een verleden waarin de voornaamste landbouwactiviteit de graanteelt was. Enkel een paar leemgronden dragen vandaag nog korenvelden. Overal elders zijn het weiden, voedergewassen en groenten die de oppervlakte onder elkaar verdelen.
Geleidelijk aan heeft de streek haar plattelandsbevolking zien vertrekken. De grote stad lokte en hier lag geen toekomst meer. Bij hun uittocht kruisten de plattelanders, de stedelingen die hier kwamen zoeken wat de anderen achterlieten : de golvende kuiven van het blonde koren, de groene vlekken van klavervelden, de bossen die als een schrijn het paarlemoeren grijs van de rotsen omvatten. In de Condroz is de monotonie van de steeds weerkerende golvingen maar schijn : telkens valt weer een ander liefelijk dorpje te ontdekken, zingt weer een ander riviertje zijn eeuwige lied, roept weer een andere oude hoeve herinneringen op aan vroegere tijden ......