De monarchvlinder komt over de hele wereld voor in de tropische en subtropische streken. De migratie die deze vlinder in Noord-Amerika laat zien, is het beroemdste voorbeeld van trekgedrag bij vlinders. Deze monarchvlinders overwinteren met tientallen miljoenen tegelijk in enkele bossen in Californië en vooral in Mexico. Na de winter vliegen ze naar het noorden. Op vele plaatsen vinden ze jonge frisse Asclepias-planten, die net ontkiemd en uitgegroeid zijn. Uit de bloemen van die plant kunnen de vlinders volop nectar drinken, terwijl ze op de blaadjes hun eieren afzetten. De belangrijkste nectarplant is tevens de waardplant. Voordat een rupsje een blad gaat opeten, knaagt hij eerst de hoofdnerf van het blad door. Daarmee voorkomt hij dat er nog (giftig) plantensap naar het blad getransporteerd kan worden. Het matig giftige blad eet hij vervolgens op. De rups verteert het gif niet, maar slaat het op in zijn lichaamsweefsels. Dat maakt hem oneetbaar voor vogels. Zijn felle geel-zwarte kleurentekening is een waarschuwing voor het gif in zijn lichaam. De monarchrupsen groeien razendsnel en verpoppen binnen twee weken. De vlinder die uit de pop kruipt, heeft nog steeds dat gif in zijn lichaam. Monarchvlinders hebben dan ook een opvallend oranje-zwart kleurpatroon om belagers af te schrikken. In de Verenigde Staten trekt deze eerste generatie vlinders verder naar het noorden. Er komen nog enkele generaties tot in de herfst de vlinders tot in Canada rondvliegen. De vlinders uit de herfstgeneratie gedragen zich heel anders. Ze planten zich niet voort, maar zijn vooral druk met het aanleggen van een zo groot mogelijke vetreserve tot het tijd is geworden voor de meer dan drieduizend kilometer lange tocht naar Mexico om te overwinteren in exact dezelfde bossen als de vorige wintergeneratie.