Op 31 januari 1953 was het springvloed in Nederland. Daarnaast was er ook nog een orkaan op het moment van de springvloed. Deze zorgde ervoor dat het water nog hoger dan normaal kwam.
Ook kon het water niet goed worden afgevoerd door de nauwe doorgang van Het Kanaal. Hierdoor steeg het water nog meer. Het gevolg was de beruchte waterramp, die aan 1.835 mensen in Nederland het leven kostte en ook aan 25 tot 30.000 runderen.
Het antwoord hierop was de bouw van het Deltaplan. Het Deltaplan zelf bestaat uit 8 dijken. Deze zijn weer onderverdeeld in primaire en secundaire dijken. De primaire dijken, die in de monding van een zeearm liggen, werden eerst gebouwd.
Dit waren de volgende dammen:
- Stormvloedkering Hollandse IJssel
- Veerse Gatdam
- Haringvlietdam
- Brouwersdam
- Stormvloedkering Oosterschelde (Oosterscheldedam)

De secundaire dijken lagen achterin de zeearmen. Zij waren niet hoofdzakelijk ontworpen voor de veiligheid, maar meer voor een goede waterhuishouding, waterverdeling en waterkwaliteit.
Hierbij gaat het om de volgende dijken:
- Zandkreekdam
- Grevelingendam
- Volkerakdam

Nadat er was besloten dat er in de Oosterschelde geen gewone dam zou komen maar een stormvloedkering, werden hier nog enkele dammen achter gebouwd: De zogenaamde Compartimenteringswerken.
Deze bestonden uit:
- Markiezaatskade
- St. Philipsdam
- Bathse Spuikanaal en Spuisluis
- Oesterdam