header landen en staten

Totaal bezoekers:
Totaal pagevieuws:
Online bezoekers:
 
 
 
   


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

Equatoriaal Guinea

 

Terug naar overzicht Afrika >>

 

Equatoriaal Guinee (officieel: República de Guinea Ecuatorial), republiek in Midden-Afrika, aan de Golf van Guinee, 28.051 km2, met (naar schatting 1995) 464.000 inw. (ca. 16,5 inw. per km2); hoofdstad Malabo op het eiland Bioko (voormalig Fernando Póo). Het land bestaat uit een gebied op het continent Mbini (voormalig Río Muni; 26.017 km2), een aantal eilandjes voor de kust: Corisco, Elobey Grande en Elobey Chico (samen 17,4 km2), en twee grotere eilanden: Bioko (2017 km2; op 35 km uit de kust van Kameroen) en Annabón (voormalig Pagalu), 17 km2; op 300 km uit de kust van Gabon. Munteenheid is de CFA-franc, onderverdeeld in 100 centimes. Nationale feestdag is 12 oktober, de dag waarop het land in 1968 onafhankelijk werd.

1. Landschap en klimaat
De 150 km lange kuststrook van Río Muni is begroeid met mangrove. Hoogste punt in Río Muni is de Monte Mitra (1200 m). Het gebied wordt doorsneden door de Rio Temboni en Rio Benito. De eilanden Bioko (hoogste punt ruim 3000 m) en Annobón (tot 750 m) zijn van vulkanische oorsprong en bedekt met vruchtbare lava. In het gehele land heerst een vochtig, tropisch klimaat met constant hoge temperaturen (ca. 32 °C)

2. Bevolking
Equatoriaal Guinee wordt bewoond door Bantoetalige volken, waarvan de Fang veruit in de meerderheid zijn. Kleine minderheden zijn teruggedrongen op de minder goed bewoonbare delen, zoals de Benga op de eilandjes voor de kust van Mbini, en op Bioko de Bubi, die als de oorspronkelijke bewoners beschouwd worden en daar 60% van de totale bevolking uitmaken. Driekwart van de bevolking woont op het vasteland. Gemiddeld nam de bevolking in de periode 1985-1993 met 2,3% per jaar toe. Ruim een kwart van de bevolking vluchtte tijdens het bewind van Macias naar het buitenland (vnl. Gabon en Kameroen). Slechts een klein deel hiervan keerde in de jaren tachtig en negentig terug. Als omgangstalen zijn Bantoedialecten en pidgin-Engels in gebruik; de officiële taal is Spaans. De meest verspreide religie is het rooms-katholicisme; in 1978 werd de staat atheïstisch en de uitoefening van godsdienst werd verboden, maar na de omverwerping van het regime-Macias Nguema in 1979 werd de godsdienstvrijheid hersteld.

Musiciens traditionnelsPont de Lianes sur le fleuve Diani à SilissouSatuette D'mba ou LimbaBallets africains de Guinée



3. Bestuur en samenleving
Volgens de nieuwe grondwet van 1991 is Equatoriaal Guinee een presidentiële republiek. De uitvoerende macht berust bij de voor een periode van zeven jaar direct gekozen president, die over vele volmachten kan beschikken. De wetgevende macht is in handen van het parlement, waarvan de 80 leden elke vijf jaar gekozen worden. Hoewel politieke partijen sinds 1992 zijn toegestaan, zijn er zoveel voorwaarden aan verbonden dat het voor de oppositie vrijwel uitgesloten is zich op deze legale wijze te organiseren. Het verloop van de zgn. vrije verkiezingen voor parlement en president werd door de oppositie en door internationale waarnemers sterk bekritiseerd. Tot 1991 was de Partido Democrático de Guinea Ecuatorial (PDGE) de eenheidspartij, maar ze behield ook daarna de absolute macht. De oppositie is voor het belangrijkste deel verenigd in het Plataforma de la Oposición Conjunta (POC).
Equatoriaal Guinee is administratief in zeven provincies verdeeld.
Het land is lid van de Verenigde Naties en een aantal van haar suborganisaties en de Organisatie van Afrikaanse Eenheid (OAE). In 1985 trad Equatoriaal Guinee toe tot de Lomé-conventie en besloot zijn monetaire politiek af te stemmen op de Franse franc, waarmee het toetrad tot de zgn. Franc-zone.

4. Economie
Equatoriaal Guinee heeft een vrijemarkteconomie. Met een bruto nationaal product van $ 430 (1994) per hoofd van de bevolking behoort het tot de armste Afrikaanse landen. De economie berust vrijwel geheel op verbouw en verwerking van cacao (op Bioko) en koffie (in Río Muni, langs de grens met Kameroen) en op houtkap (in het binnenland). Voor de uitvoer van deze producten zijn er de natuurlijke haven in een verzonken krater van Malabo en de haven van Santa Isabel. De winning van delfstoffen (aardolie, goud, titaan, aardgas, mangaan en uraan) vindt nog niet plaats, maar de aanwezigheid hiervan versterkt de hoop op een economische opleving in de nabije toekomst. De exploitatie wordt echter bemoeilijkt door het vrijwel afwezig zijn van een goede infrastructuur. Er is een begin gemaakt met offshore olieboringen.
De handelsbalans vertoont een zeer negatief beeld, met name sinds de prijs van cacao (voornaamste exportartikel) drastisch gedaald is. De handel met Frankrijk neemt sterk toe. Sinds de toetreding tot het monetaire stelsel gebaseerd op de Franse franc fungeert de Banque des États de l'Afrique Centrale in Kameroen als de centrale bank. Het wegennet (1326 km lang) verkeert in een slechte toestand. Malabo beschikt over een internationale luchthaven.

5. Geschiedenis
Het eiland Fernando Póo (Bioko) werd in 1469 ontdekt door een Portugees, die er zijn naam aan gaf. Na het Pardo-verdrag (1778) kwamen de eilanden in Spaanse handen, maar evenals in Río Muni bleef de Spaanse aanwezigheid beperkt tot vestigingen aan de kust. Pas in 1900 werden in het Verdrag van Parijs de grenzen van Río Muni vastgelegd en het duurde tot het eind van de jaren twintig voor een effectief gezag ook in de binnenlanden uitgeoefend kon worden.
In 1959 kreeg Equatoriaal Guinee de status van provincie van Spanje; in 1964 kreeg het een zekere autonomie; op 12 okt. 1968 werd het een afhankelijke presidentiële republiek. Francisco Macias Nguema, kandidaat van drie nationalistische partijen, was tot president gekozen. In 1969 veroorzaakten anti-Spaanse rellen het vertrek van de meeste Spanjaarden. Van de economische en bestuurlijke chaos die daardoor ontstond, herstelde het land zich slechts langzaam; bovendien waren de betrekkingen met Spanje van tijd tot tijd gespannen.
Macias Nguema, die zich in 1972 tot president voor het leven liet benoemen, voerde geleidelijk een persoonlijke dictatuur in. Sedert 1974
was sprake van massale terechtstellingen van tegenstanders van het regime. In 1979 maakte een militaire staatsgreep een eind aan Macias Nguema's bewind. Hij werd opgevolgd door zijn neef, overste Teodoro Obiang Nguema Mbasogo, die de staatsgreconte5.jpg (10586 octets)ep had geleid. Macias werd ter dood veroordeeld en geëxecuteerd. De politieke instabiliteit bleef bestaan en het nieuwe regime trad hardhandig op tegen dissidenten, o.a. van de in het buitenland gevestigde bevrijdingsbeweging ANRD. In juli 1986 werd een poging tot staatsgreep door hoge burgerlijke en militaire autoriteiten tegen het bewind van president Teodoro Obiang verijdeld. Hoewel in 1991 een overweldigende meerderheid zich per referendum voor de invoering van een meerpartijenstelsel had uitgesproken, deed de regering er alles aan de nieuwe oppositiepartijen tegen te werken.
De vervroegde presidentsverkiezingen van febr. 1996 waren een farce en werden door vrijwel de gehele oppositie geboycot. In okt. van hetzelfde jaar werd een begin gemaakt met de winning van aanzienlijke olievoorraden op het eiland Bioko voor de kust van Kameroen. (foto rechts : president Lansana Conté)

 
   

Poolgebieden



uw eigen startpagina


© copyright WorldwideBase 2005-2009