Steekmuggen
zijn algemeen bekend. De talrijkste soorten van Europa - Culex en
Anopheles - zijn het best te onderscheiden door hun lichaamshouding
als ze zitten. De Culex-soorten houden de as van hun lichaam
evenwijdig met de ondergrond, terwijl bij de Anopheles-soorten het
achterlijf zich verder van de ondergrond bevindt dan de kop.
Verspreiding : in gans Europa, tot in de noordelijke toendra's, in
landschappen met veel kleine waterpartijtjes. Van de steekmuggen
zuigen alleen de vrouwtjes bloed, de mannetjes zijn al tevreden met
een kleine hoeveelheid nectar. Het steken in de huid gebeurt door
een raspbeweging van de bundel getande steekborstel. Na ongeveer
vijftig seconden is de snuit ongeveer tot de helft in de huid
gestoken. Het zuigen duurt zo'n twee tot drie minuten, maar in die
tijd kan het wijfje tot twee keer haar eigen lichaamsgewicht aan
bloed opzuigen. De jeuk is het gevolg van speeksel dat de
bloedstolling afremt. De eitjes worden afgezet in stilstaande, vaak
zeer kleine wateroppervlakten.
Jeugdstadia : de larven hangen in rust met een korte adembuis aan
het wateroppervlak. Bij verstoring verdwijnen ze kronkelend dieper
in het water. Ze voeden zich met plantenafval en zwevend plankton.
Ook de poppen hangen aan het wateroppervlak en kunnen bij verstoring
bliksemsnel wegduiken.