De aanpassingen aan een roofdierleven in het water bestaan uit een torpedovormig lichaam, verkorte vinvormige ledematen, gereduceerde staart en oorschelpen, en talloze fysiologische veranderingen die diep en langdurig duiken mogelijk maken. De ogen zijn groot en het gezichtsvermogen onder water is uitstekend; snor- en oogharen doen dienst als tastorganen. De neusgaten kunnen gesloten worden, evenals de gehooropeningen. De huid is bedekt met een korte, aanliggende pels, die uit verschillende lagen kan bestaan; de meeste vormen bezitten een onderhuidse speklaag. De jacht op deze dieren ( ‘sealing’-industrie) is vooral gebaseerd geweest op huid en speklaag (blubber, olie, traan) en daarnaast uiteraard op het feit dat de dieren in soms enorme aantallen aan de kust zijn aan te treffen.
De dieren rusten op zandbanken, klippen en ijsschotsen; het enige jong wordt op het land ter wereld gebracht, waar het enige tijd moet verblijven, o.a. om te ruien. Datzelfde geldt voor de volwassen dieren, die met de rui soms tevens stukken huid afstoten (o.a. zeeolifanten). De harem met een dominante (overheersende) bul is de basis van het sociale systeem; als regel worden de vrouwtjes vrij kort na het werpen weer bevrucht, waarbij vertraagde implantatie voor kan komen. Enkele soorten beschikken over communicatiesystemen gebaseerd op echo-oriëntatie. Zeeroofdieren zijn in eerste instantie snel zwemmende visvangers; inktvissen maken ook een zeer belangrijk deel van het voedsel uit, terwijl schaaldieren en vogels (en andere zeeroofdieren) eveneens wel worden gevangen. Alle prooien worden heel ingeslikt; het gebit heeft geen kauwfunctie, de kiezen zijn in de regel gelijkvormig en naar achteren gericht.
De Zeeroofdieren zijn verwant aan de Beerachtigen onder de Landroofdieren; de mogelijkheid bestaat dat zeehonden en oorrobben niet van een en dezelfde voorouder afstammen. De totaal 33 soorten vallen op natuurlijke wijze uiteen in drie families, de Oorrobben, de Walrussen en de Zeehonden.