header_science

Totaal bezoekers:
Totaal pagevieuws:
Online bezoekers:
 
 
 
   


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

Kikkers en padden

 

 De dierenpagina ...klik hier

 
Kikkers en padden vormen met 2600 soorten een reusachtige orde van de amfibieŽn. Ze hebben allemaal een typische kikkervorm. Op een plomp lichaam zit een grote kop met sterk uitpuilende ogen. De iets kortere voorpoten hebben vier tenen, de lange krachtige achterpoten hebben vijf tenen. De tenen zijn vaak door zwemvliezen met elkaar verbonden. Wanneer de dieren volwassen zijn, hebben ze geen staart. De meeste kikkers en padden leven op het land. Hun eitjes, die ze in een gelei-achtige massa onderbrengen, leggen ze in snoeren of klonten in het water.

Hieruit komen de larven (kikkervisjes) tevoorschijn. De larven hebben een staart en ademen via kieuwen. Ze voeden zich met waterplanten. Na enige tijd beginnen ze zich geleidelijk in een kikker (of pad) te veranderen. Ze krijgen achter- en voorpoten, de bek wordt breder en de staart verschrompelt. In plaats van de kieuwen vormen zich longen en er ontstaat een dier, dat op het land kan leven.
Tot de kikkers en padden behoren onder andere de groene kikker, de gewone pad, de vroedmeesterpad, de stierkikker.
Vroeger noemde men bepaalde families staartloze amfibieŽn padden en werden andere soorten kikkers genoemd. Tegenwoordig heeft men hier geen eenduidige classificaties voor.
Kikkers of ĎEchteí kikkers, de grote familie Ranidae van de Kikvorsachtigen, verbreid in de gehele wereld behalve het zuidelijke deel van Zuid-Amerika, Centraal- en Zuid-AustraliŽ en Nieuw-Zeeland.
Het geslacht Rana heeft model gestaan voor het westerse beeld van Ďdeí kikker. In Europa komen ca. acht soorten voor, waarvan drie of vier in Nederland en BelgiŽ. Ten gevolge van waterverontreiniging is de kikkerstand sedert de jaren zestig in sommige streken sterk achteruitgegaan.
1. Soorten en leefwijze
Het meest algemeen is de bruine kikker (R. temporaria), een tot 10 cm grote, zeer variabel licht- tot donkerbruin gekleurde soort. Hij schijnt slechts op Texel en Rottum te ontbreken. De dieren leven vaak ver van het water. De eiafzetting kan al in maart beginnen. Het kikkerdril bestaat uit grote klonten van tot 4000 eieren. De bruine kikker is de enige kikker die de Noordkaap bereikt. Veel sterker aan water gebonden is de groene kikker (R. esculenta), waarvan de vrouwtjes tot 12 cm groot kunnen worden. De soort ontbreekt op de Waddeneilanden. De voortplanting begint pas in mei. De mannetjes kwaken zeer luid (boerennachtegaal) met behulp van twee aan de zijkant van de kop uitstulpbare witte kwaakblazen. De grote groene kikker (R. ridibunda), tot 15 cm, lijkt zeer veel op de groene kikker en komt ook in Nederland voor. De derde zeker voorkomende soort is de heikikker (R. arvalis), vooral in vochtige heidegebieden en duinpannen (van de Waddeneilanden alleen op Texel). Hij lijkt op de bruine kikker, maar blijft kleiner, tot 8 cm. De voortplanting begint eind maart. Niet-Europese soorten uit de familie Echte kikkers zijn bijv. de Noord-Amerikaanse bullfrog (R. catesbeiana) en de grootste bekende kikker, R. (of Conrana) goliath, uit Midden-Afrika (tot 25 cm).
2. Mythologie
In het oude Egypte was de kikker een heilig dier, waarvan men dacht dat het vanzelf uit de modder ontstaan was. Daarom werden ook oergoden als mannen met een kikkerkop afgebeeld. Zij waren immers niet geschapen, maar waren de oorzaak van hun eigen bestaan. Ook de geboortegodin Heket had de gestalte van een kikker, daar zij het geheim kende van het spontaan verrijzende leven. Reeds in de Rgveda alsmede in de klassieke oudheid werd de kikker beschouwd als weerprofeet, die de regen aankondigt.

 
   

Footer worldwidebase



uw eigen startpagina


© copyright WorldwideBase 2005-2009