Hieruit komen de larven (kikkervisjes) tevoorschijn. De larven hebben een staart en ademen via kieuwen. Ze voeden zich met waterplanten. Na enige tijd beginnen ze zich geleidelijk in een kikker (of pad) te veranderen. Ze krijgen achter- en voorpoten, de bek wordt breder en de staart verschrompelt. In plaats van de kieuwen vormen zich longen en er ontstaat een dier, dat op het land kan leven.
Tot de kikkers en padden behoren onder andere de groene kikker, de gewone pad, de vroedmeesterpad, de stierkikker.
Vroeger noemde men bepaalde families staartloze amfibieën padden en werden andere soorten kikkers genoemd. Tegenwoordig heeft men hier geen eenduidige classificaties voor.
Kikkers of ‘Echte’ kikkers, de grote familie Ranidae van de Kikvorsachtigen, verbreid in de gehele wereld behalve het zuidelijke deel van Zuid-Amerika, Centraal- en Zuid-Australië en Nieuw-Zeeland.
Het geslacht Rana heeft model gestaan voor het westerse beeld van ‘de’ kikker. In Europa komen ca. acht soorten voor, waarvan drie of vier in Nederland en België. Ten gevolge van waterverontreiniging is de kikkerstand sedert de jaren zestig in sommige streken sterk achteruitgegaan.
1. Soorten en leefwijze
Het meest algemeen is de bruine kikker (R. temporaria), een tot 10 cm grote, zeer variabel licht- tot donkerbruin gekleurde soort. Hij schijnt slechts op Texel en Rottum te ontbreken. De dieren leven vaak ver van het water. De eiafzetting kan al in maart beginnen. Het kikkerdril bestaat uit grote klonten van tot 4000 eieren. De bruine kikker is de enige kikker die de Noordkaap bereikt. Veel sterker aan water gebonden is de groene kikker (R. esculenta), waarvan de vrouwtjes tot 12 cm groot kunnen worden. De soort ontbreekt op de Waddeneilanden. De voortplanting begint pas in mei. De mannetjes kwaken zeer luid (boerennachtegaal) met behulp van twee aan de zijkant van de kop uitstulpbare witte kwaakblazen. De grote groene kikker (R. ridibunda), tot 15 cm, lijkt zeer veel op de groene kikker en komt ook in Nederland voor. De derde zeker voorkomende soort is de heikikker (R. arvalis), vooral in vochtige heidegebieden en duinpannen (van de Waddeneilanden alleen op Texel). Hij lijkt op de bruine kikker, maar blijft kleiner, tot 8 cm. De voortplanting begint eind maart. Niet-Europese soorten uit de familie Echte kikkers zijn bijv. de Noord-Amerikaanse bullfrog (R. catesbeiana) en de grootste bekende kikker, R. (of Conrana) goliath, uit Midden-Afrika (tot 25 cm).
2. Mythologie
In het oude Egypte was de kikker een heilig dier, waarvan men dacht dat het vanzelf uit de modder ontstaan was. Daarom werden ook oergoden als mannen met een kikkerkop afgebeeld. Zij waren immers niet geschapen, maar waren de oorzaak van hun eigen bestaan. Ook de geboortegodin Heket had de gestalte van een kikker, daar zij het geheim kende van het spontaan verrijzende leven. Reeds in de Rgveda alsmede in de klassieke oudheid werd de kikker beschouwd als weerprofeet, die de regen aankondigt.