Mensen
hebben de neiging het brullen van leeuwen of het krijsen van chimpansees als 'woorden' van
een dierentaal te beschouwen. Wat betekenen deze geluiden en gebruiken dieren ze werkelijk
om te spreken?
Dieren communiceren op zeer
verschillende manieren. Sommige gebruiken afstotende roepen, andere beschikken over
zichtbaar opvallende baltsrituelen en weer andere nemen bepaalde houdingen aan voor de
overdracht van informatie. Geluiden zijn echter de snelste manier van communicatie.
Echte taal
In principe is taal een
hulpmiddel voor het uitwisselen van informatie. Om taal echter van andere
communicatievormen te onderscheiden, neemt men aan dat een taal eerder aangeleerd is dan
instinctief van aard, zoals bijvoorbeeld het geval is bij de afgrenzing met geuren van een
territorium, of een lichaamshouding die dominantie of ondergeschiktheid aanduidt. Een
echte taal moet een veelheid aan informatie kunnen overbrengen, die afhankelijk van de
omstandigheden veranderen kan.
Sprekende dieren
In de dierenwereld wordt een
grote verscheidenheid aan geluiden gebruikt, van het zingen van een vogel, het huilen van
een wolf, het klikken en fluiten van een dolfijn tot het tevreden spinnen van een kat. Bij
al deze geluiden zou men kunnen vermoeden dat het een soort 'taal' betreft, die
uitsluitend dient ter informatie van soortgenoten. De vertaling van individuele
diergeluiden blijkt in de praktijk echter buitengewoon moeilijk te zijn; het onderbrengen
van dergelijke geluiden in één of ander soort taalconcept blijkt zelfs een vrijwel
onmogelijke opgave.
De vocale
communicatie bij groene meerkatten
De groene
meerkat is één van de spraakzaamste dieren. De apen beschikken over drie of vier
verschillende 'woorden', die ze gebruiken om de leden van de groep voor bepaalde rovers te
waarschuwen.
Wanneer een wachtpost een arend opmerkt, produceert hij een bepaalde waarschuwingsroep,
waarop de apen in de bomen zich onmiddellijk op de grond laten vallen terwijl de apen die
zich daar reeds bevinden dekking zoeken. Een ander woord wordt voor luipaard gebruikt en
heeft het tegenovergestelde effect, namelijk dat de apen razendsnel de boom inklimmen.
Verder is er een 'woord' dat aangeeft dat er een python opgemerkt is, waarop de apen die
dit horen de grond beginnen af te zoeken naar dit langzaam bewegende roofdier. Op basis
van deze feiten neemt men aan dat dit soort woorden geleerd en niet erfelijk zijn, met
name omdat in andere groepen andere geluiden gebruikt worden.
Woordenschat
Hoewel wij
achter de verschillende diergeluiden vaak subtiele en gecompliceerde betekenissen
vermoeden, blijkt bij objectieve beschouwing dat het grootste deel van de communicatie
tussen dieren uitgesproken eenvoudig is. Het gaat daarbij meestal om zaken als het lokken
van een partner, of het verdedigen van voedsel of een territorium tegen vijanden.
Dergelijke boodschappen en hun wijze van overdracht zijn bijna altijd erfelijk en
verschillen daarin van een echte taal. Hoewel het blaffen van elke hond anders klinkt,
gebruikt het dier het vrijwel uitsluitend om een partner over zijn aanwezigheid te
informeren of om rivalen en indringers te waarschuwen.

Slechts bij weinig dieren zijn er aanwijzingen voor een meer verfijnd gebruik van
geluiden. Zo zijn er vogels die met hoge tonen voor een naderende roofvogel waarschuwen,
maar duidelijk andere geluiden voortbrengen wanneer ze samen een minder gevaarlijk
roofdier belagen. De in de Zuidafrikaanse woestijn levende stokstaartjes gebruiken
eveneens verschillende roepen om onderscheid te maken tussen roofvogels en bodembewonende
vijanden, die ze wel kunnen verdrijven.
Sprekende
chimpansees
Hoewel de nauwste
verwant van de mens over een rijk scala van gezichtsuitdrukkingen, kreten en houdingen
beschikt, schijnen in het wild levende chimpansees de spraak niet zo te benutten als wij
ons dat voorstellen. In de wetenschap heeft de vraag of chimpansees een taal gebruiken
geleid tot experimenten, waarbij men hen tekens en symbolen aanleerde om te zien of de
chimpansees deze ook onderling zouden gaan gebruiken.
De eerste en meest bekende 'sprekende' chimpansee was Washoe, die in de jaren '60 onder
mensen opgroeide en geleerd werd zich met behulp van de Amerikaanse tekentaal (ASL)
verstaanbaar te maken. Ze leerde vervolgens 160 verschillende woorden en bleek middels
combinaties van woorden aan inhoudsrijke en originele ideeën uitdrukking te kunnen geven.
Op een dag, toen ze verrast werd door de aanwezigheid van een speelgoedpop in haar tas,
gaf ze haar beroemdste zin ten beste: 'baby in mijn drinken' ('baby in my drink').
Andere onderzoekers hebben in soortgelijke studies nieuwe kunstmatige talen gebruikt. Twee
chimpansees, Austin en Sherman, werd Yerkish geleerd - een taal ontworpen voor de omgang
met gehandicapte kinderen, waarin de woorden zijn vervangen door symbolen. Nadat de
chimpansees was bijgebracht om voor de expressie van symbolen computertoetsen te benutten,
leerden de dieren niet alleen om voedsel te vragen, maar bleken eveneens om werktuigen te
kunnen vragen voor het openen van hun drankverpakkingen. Dat vormde het bewijs voor hun
vermogen vooruit te kunnen denken.
|
|