Carnac - Bretagne (Frankrijk)
Megalithische bouwwerken staan verspreid over Noordwest-Europa en de bekendste is Stonehenge in het Engelse Wiltshire. De rituele neolithische monumenten in het Franse Carnac werden in enkele eeuwen gebouwd, waarbij het monument qua vorm en type werd gewijzigd naarmate de plaatselijke cultuur evolueerde. Carnac maakt deel uit van een grote groep rituele monumenten aan de Golf van Morbihan, is enkele vierkante kilometers groot en bestaat uit veel uiteenlopende vindplaatsen en bouwwerken. Er zijn solitair staande stenen, grote 'alignements' (steenrijen), lange grafheuvels met kamers en ganggraven met megalithische kunst. Er zijn nogal wat theorieën geopperd over de stenen en hun betekenis, maar het exacte gebruik van de monumenten zal wel altijd een raadsel blijven.

Teotihuacan - Vallei van Mexico
Teotihuacan, waarvan de bloeitijd tussen 200 en 650 lag, was de grootste stad van Midden-Amerika - waarschijnlijk zelfs van de hele pre-industriële wereld - met een inwonertal van mogelijk 250.000 zielen. Ondanks het uiteindelijke verval rondom 750 werd de stad later door de Azteken als de bakermat van de kosmos vereerd. Gelegen in de vruchtbare Vallei van Mexico, waar men intensieve landbouw beoefende, werd Teotihuacan het centrum van een machtige staat. Door zijn bijzonder gunstige, strategische positie had de stad de handel, vooral die in obsidiaan, volledig onder controle en artefacten uit de stad zijn in heel Midden-Amerika teruggevonden. De staat werd bijeengehouden dankzij een meedogenloos en efficiënt militair bestuur en een machtige religieuze cultus met wrede riten, zoals het brengen van mensenoffers, om de macht van de heersende klasse te demonstreren. Toch maken de ceremoniële kunst en de architectuur van de Teotihuacanos de grootste indruk op ons. (foto : de dodenweg)

Thebe - Boven-Egypte
De antieke stad Waset, door de oude Grieken omgedoopt tot Thebe, ligt aan de Nijl, ongeveer 640 km. ten zuiden van Cairo. Aanvankelijk een onbelangrijke handelspost in het Oude Rijk (ca. 2.700-2.160 voor Christus) bleef ze voortbestaan tot het Nieuwe Rijk (ca. 1.550-1.070 voor Christus) toen ze de nieuwe hoofdstad werd.
De stad ontwikkelde zich in twee delen - het woongedeelte op de oostoever van de Nijl bij Luxor en de uitgestrekte ceremoniële complexen en faraograven op de woestoever. Een groot deel van de oude stad is overdekt door latere bebouwing en de tempels en monumenten die zijn blijven bestaan, liggen over een groot gebied verspreid.
Napoleon was één van de eersten die zich op zijn veldtocht voor de monumenten van het antieke Egypte interesseerde en vanaf die tijd is er door geleerden uit alle landen historisch en archeologisch onderzoek verricht. Tegenwoordig gaat dit werk nauw samen met het beschermen van de monumenten tegen schade als gevolg van vervuiling en toerisme.  (foto : de graftempels bij Thebe)