Een Romeins dichter vond terecht de grote gelijkenis tussen mens en aap de voornaamste oorzaak van de belangstelling die de meeste mensen voor deze dieren aan de dag leggen : Simia quam similis turpissima bestia nobis, m.a.w. wat gelijkt  een aap, dit allerschandelijkst beest, toch op ons !
Mensapen vertonen, wat hun lichaamsbouw betreft, zoveel overeenkomsten met de mens, dat wij er gemakkelijk toe komen om de gedragingen van deze dieren met de onze te vergelijken en zelfs op één lijn hiermee te stellen.
Door de kostelijke mimiek van de mensaap dringt zich bij velen de gedachte op, dat het psychische leven van deze dieren wel sterk verwant moet zijn aan het onze. Zij willen zelfs zover gaan, dat zij zonder tegenzin de mensapen als hun 'voorvaderen' erkennen. In deze soepele instelling schuilen echter grote fouten.
De mimiek van een chimpansee is voor ons echter geen open boek; alleen een ervaren dierenpsycholoog kan voorzichtig trachten de gebarentaal van een aap op haar werkelijke waarde te beoordelen. Ook zijn de mensapen, net als de mens zelf, producten van een langdurige ontwikkeling. Het zijn dus 'moderne apen', die in feite moeilijk de voorouders kunnen zijn van 'moderne mensen'.
Dat de mensaap en de mens in het verre verleden uit gemeenschappelijke voorouders zijn voortgekomen, is een heel andere mogelijkheid.
De overeenkomsten tussen de mens en de overige primaten liggen op het gebied van de lichaamsbouw en de goede ontwikkeling van de hersenen en daarmee ook van het psychische leven. Bovendien is er ook een opmerkelijke overeenstemming in levenswijze, in de manier van voeding, intensieve verzorging van pasgeborenen en sociaal gedrag.
De lichamelijke verschillen tussen mensen en mensapen staan voor een belangrijk deel in verband met onze rechtopgerichte lichaamshouding en onze manier van voortbewegen op de bodem, terwijl mensapen zich meestal in de bomen ophouden, waarvoor ze zijn uitgerust met grijphanden en grijpvoeten en krachtig gespierde, lange armen.
Een begin van de ontwikkeling in de richting van de mens was ongetwijfeld een meer en meer onafhankelijk worden van de bomen en het bos, een verandering van levensmilieu, wat verkorting van de armen en een krachtige ontwikkeling van de benen noodzakelijk maakte.