Het idee ooit rond te lopen op een andere planeet is de collectieve
jongensdroom van de mensheid. En waar sommigen menen dat die droom
binnen een paar decennia werkelijkheid wordt, weten anderen zeker dat
dat nooit gebeurt.
Mensen op Mars
Robotjes die kriskras rondrijden op Mars zijn wel leuk en aardig, maar
het echte werk begint natuurlijk pas als we zelf voet op de rode planeet
zetten. Een mens is zoveel beter als werktuig. Ziet een martionaut
bijvoorbeeld een interessante steen, dan pakt hij hem op en slaat hem
met een hamer in tweeën.
Een robot doet daar met een beetje pech een paar dagen over. Eerst maakt
hij foto’s van zijn omgeving, en stuurt die naar de aarde. Daar komen ze
een kwartier later aan, waar de computer de signalen in beelden omzet.
De vluchtleiders kijken daar goed naar. Zien zij op tien meter afstand
van de robot een leuke steen, dan sturen ze de robot de instructie om
zich tien meter te verplaatsen. Dat doet hij braaf, maar hij moet dan
weer een foto versturen om te laten zien of dat is gelukt. Vervolgens
komen de commando’s om zijn hamer tevoorschijn te halen, en waar hij
precies moet slaan. En dan is het weer hopen dat zijn camera’s de
weggesprongen splinters kunnen terugvinden.
Nee, mensen op Mars zou voor de wetenschap veel handiger zijn. Het is
niet dat de mensheid dat niet wil. Integendeel, in de afgelopen decennia
is daar veel over nagedacht. Maar de technische obstakels maken een reis
nu nog onmogelijk, hoewel Rusland erop gokt om de eerste martionauten op
8 mei 2018 te lanceren.
Sceptici zien weinig echter heil in een bemande vlucht naar Mars, omdat
we er weinig tot niets te zoeken hebben. Of er voor de mens nuttige
delfstoffen zijn, is onbekend, en wonen kun je er al helemaal niet. Nu
nog niet, menen anderen, die er serieus over nadenken hoe rood mars
veranderd kan worden in een tweede groene aarde.
|
 |
De
Missies
naar Mars |
