Over een jaar of tien
moet er een heel arsenaal van onbemande karretjes, satellieten, en vliegtuigjes
op en over Mars bewegen.
Mars krioelt straks van de landers - Op naar een interplanetair internet
Als spion zou hij geen gek figuur slaan, de Mars Reconnaissance Orbiter. Want
volgens Nasa – die de satelliet in augustus 2005 wil lanceren – kunnen zijn
camera’s vanuit een baan rond Mars details ter grootte van een etensbord in
beeld brengen. Nooit eerder zijn zulke scherpe foto’s van het planeetoppervlak
gemaakt: de opnamen van hedendaagse satellieten tonen voorwerpen met de omvang
eettafel.
Maar hoe fraai de plaatjes vermoedelijk ook worden, kiekjes maken zal niet de
belangrijkste taak van het vaartuig zijn. Het belang van de Reconnaissance
Orbiter, stelt Nasa, ligt vooral in de toekomt. Omdat zijn radiozender veel
sterker zal zijn dan die van huidige satellieten, kan hij het dataverkeer tussen
de aarde en andere toekomstige karretjes en kunstmanen gaan verzorgen. De
ruimtevaartorganisatie ziet de satelliet dan ook als ‘eerste onderdeel van een
interplanetair internet’.
Een van de eerste mogelijke klanten van dat net is de Mars Netlander. Of
eigenlijk zijn dat meteen vier potentiële instrumenten, want het Frans-Finse
ontwerp wil in 2008 met één missie vier identieke landers op Mars laten
neerdalen. Verspreid over de hele planeet voeren die tegelijkertijd onder meer
seismologische en atmosferische metingen uit. Voor de eerste keer, zo belooft
het onderzoeksprogramma, kan dan bijvoorbeeld bekeken worden in hoeverre
atmosferische processen op de ene plaats ook elders merkbaar zijn.
De plannen omtrent Netlander reppen ook van nog een sonde, die ook op Mars gaat
landen, en daarna op de een of andere manier een bodemmonster terug naar de
aarde moet sturen. Maar dat deel van de missie is nog slecht uitgewerkt, en
vermoedelijk nog niet haalbaar. Hoewel Nasa aan die plannen meedenkt, verwachten
de Amerikanen niet voor 2014 Martiaanse bodem naar de aarde te kunnen sturen.
Eerst wil Nasa ‘Phoenix’ naar de rode planeet brengen, een vaartuig dat in 2008
in de buurt van de noordpool moet landen. Er zijn sterke aanwijzingen dat daar,
vanaf een diepte van zo’n vijftig centimeter, grote hoeveelheden bevroren water
in de bodem zitten. De graafarm van Phoenix, die een meter diep reikt, moet dat
voor eens en voor altijd duidelijk maken.
Even afgezien van de – nogal wilde – ideeën die sommige landen hebben voor een
bemande reis naar Mars, is Nasa vooralsnog de enige organisatie die realistisch
ogende plannen voor de verdere toekomst heeft. Vanaf 2009, zo is de bedoeling,
zijn de dagen van plaatsgebonden landers als de vier Netlanders of Phoenix
voorbij. Per stuk bekijken ze maar een zeer klein deel van het planeetoppervlak,
zodat er volgens Nasa een verplaatsbaar, langdurig operationeel
wetenschapslaboratorium over de rode planeet moet zwerven.
Of zo’n laboratorium gaat rijden of vliegen is nog onzeker. Mars stelt eigen
eisen aan voertuigen. Een vliegtuig bijvoorbeeld heeft in de ijle Martiaanse
atmosfeer veel langere vleugels nodig dan op aarde. Daarom wordt er ook gedacht
over een balon die de wetenschappelijke instrumenten over de bergen en dalen kan
vliegen. Alleen al om dat soort nieuwe technieken te testen, zal Mars
onverminderd populair zijn in het hoofd van plannenmakers.
|
 |
De Missies
naar Mars |
