Op amper een boogscheut van Brussel schuilen schitterende landschappen, betoverende plekjes en een wonderlijke natuur, herschapen door de mens. Wij zijn in het Pajottenland waar de landelijke rust van vroegere dagen een toevluchtsoord vond. Liefelijke valeeitjes als die van de Mark en de Pede kronkelen tussen de heuvels die wat weg hebben van de Vlaamse Ardennen, en wijdse vergezichten bieden. Eén ervan is de Bosberg te Galmaarden, die uitkijkt over de zacht glooiende hellingen die als wijzende armen gericht zijn op Brussel, Aalst, Bergen, Gent, Oudenaarde, enz.
Bovenop enkele van deze heuvels torent nog een zeldzame mogen die weemoedig droomt van de tijd toen zijn wentelende wieken duidden op rijke oogst. Nog zelden meet hij zijn kracht met die van de wind. Meer van die pittoreske plekjes wenken langs de vreedzaam kabbelende beekjes. Dat ze vaal Molenbeek heten, herinnert ons eraan dat het Pajottenland de streek van de watermolens is en die zijn op zichzelf al een verkenningstochtje waard. Om iedere bocht van de grillig kronkelende lancwegen - die vaak slecht geplaveid zijn, maar maakt dat nu niet precies hun charme uit ? - duiken nieuwe verrassingen op : nederige kapelletjes, imposante landhuizen en ook die gastvrije, rustieke herbergen waar het goed vertoeven is bij een glas bier en een boterham met verse kaas. Schilderachtige weggetje voeren van dorp naar dorp langs aardbeienvelden, groentekwekerijen, bossen en weiden. Hier en daar tekent zich het vertrouwde decoratieve patroon van de palen van een hopveld af. In de nazomer wasemen de hopbelletjes een bedwelmende geur uit. Al deze dorpjes hebben een kenmerk gemeen : hun dorpsplein dat rust uitstraalt met zijn nederige landelijke huisjes die zich scharen aan de zijde van statige herenhuizen en bescherming zoeken in de schaduw van de soms majestueuze, soms meer bescheiden kerk.
Deze lieflijk glooiende streek werd door Pieter Bruegel op vele van zijn doeken vereeuwigd. Dank zij hem kent heel de wereld dit ongeëvenaarde Vlaamse landschap dat de tand des tijds getrotseerd heeft. Toch wijst geen enkele kaart waar het Pajottenland precies ligt of legt er de grenzen van vast. Gewoonlijk situeert men het in de driehoek Asse-Edingen-Ninove.
Zelfs de oorsprong van de naam Pajottenland is het onderwerp van discussies. De enen beweren dat de inwoners van deze streek als patriotten beschouwd werden omdat zij hun geboortegrond met zoveel overgave verdedigden. Dan zou Pajottenland zoiets als Patriottenland moeten betekenen. Anderen denken dat de naam afstamt van het Waalse woord 'payot', wat dan betrekking zou hebben op het materiaal waaruit hier vroeger de huizen werden opgetrokken : een mengeling van leem en stro. Zo'n woningen staan er inderdaad nog in de vallei van de Pede.
Maar de naam doet er weinig toe. Laten we ons ermee tevreden stellen als bezoeker dit groene, glooiende, evenwichtige landschap te betreden en er te genieten van een wonderlijk ongerepte natuur.