De mens leefde van de natuur en door de natuur, maar verstoorde haar niet.

                   Twee miljoen jaar later ligt dat anders. De mens heeft zich tot onvermoede hoogte opgewerkt en het verste hoekje van de aarde veroverd. Zoals bij elke verovering het geval is,  was er een overwinnaar en een verslagene. De mens heeft getriomfeerd, de natuur is overwonnen en daarmee de eens geweldige dierenwereld. Als er thans op aarde één plaats over is die nog iets van vroegere glorie bezit, dan zijn het de savannen en struiksavannen, de halfwoestijnen en steppen van Afrika. Daar voelt men zich meteen thuis en onbeschrijfelijk prettig. Zijn het de vreemde en toch zo vertrouwde geluiden, die men om zich hoort, het stof en de geur van kruiden, van mest van wild en houtvuren? Of de vroege ochtend met zijn bijtende frisheid, het klatergoud van de middaguren en de vredige avonden, die eindigen in een zee van rust?

                   Maar hoe gemakkelijk beschrijft de bezoeker de betovering van de natuur, de schoonheid van het Oost-afrikaanse hoogland, de wildheid van Namibië waar men eerst pijnlijk aan moet wennen en de bekoring van oostelijk Zuid-Afrika met zijn vriendelijke, groene heuvels, diepblauwe meren en violette bergruggen. En hoe stromen de woorden wanneer men terugdenkt aan sluiptochten op de vroege morgen, aan de sneeuwwitte koereigers die elkaar verdringen in de roestbomen, aan goudkleurige kudden impala's de luipaard en de elegante, lichtvoetige bewegingen van een jachtluipaard en de bedauwde grashalmen in het licht van de koperkleurige zon.

Afrika wil zeggen dieren, en wie het over leeuwen, neushoorns, olifanten en gazellen heeft, heeft het ook over Afrika.

                  Naast al die vervoering en geestdrift is er toch iets wat niet vergeten mag worden: van de Afrikaanse dieren leeft tot 80% slechts in reservaten en beschermde gebieden. De kudden tellen niet langer miljoenen dieren, maar honderden, in het gunstige geval duizenden. De hoefdieren mogen niet langer over onbegrensde uitgestrektheid van de struiksavanne rondzwerven, en wee het roofdier dat zich aan het schrale rund van een Masaï, aan de knokige geit van een Hottentot vergrijpt! Olifanten die de shamba's van de inheemsen binnendringen en de zoete maïs opvreten, worden afgeschoten. Antilopen die zich bij drinkplaatsen voor vee wagen, worden verjaagd. Het is, krijgt men snel door, slecht een paradijs dat gedoogd moet wordt, een paradijs op lemen voeten, dat onherroepelijk ten onder zal gaan wanneer andere belangen zich voordoen, olie bijvoorbeeld, uranium, koper, goud, diamanten of louter weidegrond.

                  Waarom die sombere voorstelling, zal men zich afvragen, zeker als Afrika reiziger. Welnu, in de eerste plaats is het niet zeker of een buitengewone fauna en even buitengewone biotopen zullen blijven bestaan.

Maar laten we nu even de duistere wolken aan de horizon vergeten en samen op reis gaan, 'op safari`, zoals dat in Afrika heet.