Voor de eer de hoogste Alpentoppen bestijgen, pogen de Everest te overwinnen, de grenzen van het mogelijke steeds weer verleggen, daarvan droomt iedere rechtgeaarde bergbeklimmer dagelijks. Maar moet de Belgische alpinist zich met dromen tevreden stellen ? Of moet hij zijn passie voor klauteren en klimmen buiten onze grenzen bevredigen ? Geen van beide. Hoewel ons land bekend staat voor zijn weinig spectaculaire reliëf, toch biedt het de fanaten van deze sporttak talrijke mogelijkheden om hun talenten te beproeven.
In het zuiden van het land hebben de rivieren door hun gestage knagen aan onze oude plateau's schitterende rotspartijen vrijgemaakt. Als ware reuzen bakenen alleenstaanden pieken of ontzaglijke rotsplaten de oevers van Maas, Lesse en Ourthe af. Ze bestaan hoofdzakelijk uit kalkgesteenten en zijn stevig, dus 'veilig', en uitermate geschikt voor de exploten van de dapperen die geen hoogtevrees kennen. Zonder zich de pretenties van Alpenreuzen te willen aanmeten, bieden deze plekjes zowel de beginneling als de doorwinterde bergbeklimmer talrijke kansen om zich volledig uit te leven.
Op de rechteroever van de Maas, enkele kilometer stroomopwaarts van Dinant rijzen de grillige rotsen van Freyr rechtover een bekoorlijk renaissancekasteel dat knusjes in de vallei genesteld ligt. Dit is het paradepaardje van het Belgische alpinisme. Hier kan de bergbeklimmer alle technische moeilijkheden onder de knie leren krijgen. De benamingen van de rotsen van Freyr hebben trouwens wat te maken met de jacht op diploma's : één van de kalkplaten heet 'l'Ecole' . De rotsen die worden gebruikt worden ingericht, onderhouden en bewaakt door de Club Alpin Belge, die al lang bekend staat als een ernstige en bekwame organisatie.
De Maas stroomafwaarts, een beetje voor Dave, treffen we het Néviau-kalkmassief, een prachtige rotspartij die ook heel wat alpinisten lokt.  Door hun ligging blijven de klimroutes meestal droog en daarom kunnen ze in alle weersomstandigheden worden gebruikt. Zijn de bergbeklimmers liefhebbers van sterke emoties, toch zijn ze helemaal niet van humor gespeend, zoals blijkt uit de naam die ze sommige van de routes meegaven, zoals 'l'Enfant barbu' en 'Les Cancres'.
Op de linkeroever van de Maas doemt het massief van Marche-les-Dames op, enkele kilometer stroomafwaarts van Namen. Het zijn mooie witte rotsen die door het groen heen priemen en zich spiegelen in de rivier. Deze rotsen hebben hun trieste bekendheid te danken aan het fatale ongeval waarbij koning Albert I, één van de grootste alpinisten van zijn tijd, de dood vond. Vandaag maakt een stuk van het massief deel uit van een militair domein waar de para-commando's die er oefenen, hun uithoudingsvermogen en hun atletische bekwaamheden met de rotsen kunnen meten. Heel wat van de pieken van Marche-les-Dames kunnen inderdaad niet zonder de hulp van rotshaken en klampen, het gereedschap voor de kunstmatige beklimming, overwonnen worden.²