San Marino
(Repubblica di San Marino), republiek op het Apennijns
Schiereiland, een enclave tussen de Italiaanse provincies Forlì
en Pesaro, 61 km2, met 24.335 inw. (402 inw. per km2);
hoofdstad: San Marino. Munteenheid is de Italiaanse lire.
Nationale feestdag is 3 september, de dag waarop volgens de
legende in 301 de stad San Marino gesticht werd.
|
|
|
 Het
grondgebied wordt ingenomen door een uit kalksteen bestaand gebergte (de
Monte Titano) met drie steile pieken van ca. 750 m hoogte; de rest is
heuvelachtig, met talrijke riviertjes en verspreid enkele kleine dorpen.
De bevolking is vnl. rooms-katholiek. Italiaans is de officiële taal.
De wetgevende macht is in handen van een Grote en Algemene Raad (Consiglio
Grande e Generale) van 60, voor vijf jaar gekozen leden, de uitvoerende
macht in die van twee, voor zes maanden uit de Grote Raad gekozen 'Capitani
Reggenti', samen met het 'Congresso di Stato', dat tien leden heeft.
Vrouwen hebben sedert 1960 actief en sedert 1974 passief kiesrecht. Ook
de in het buitenland wonende Sanmarinezen (ca. 11.000) hebben stemrecht
en kunnen bij verkiezingen op kosten van de politieke partijen naar San
Marino komen. Er zijn een christen-democratische partij, een
sociaal-democratische partij, een links-socialistische partij, een
communistische partij en een rechts 'comité voor de verdediging van de
republiek'. Het grondgebied is verdeeld in negen gemeenten. San Marino
is (sinds 1992 volwaardig) lid van de Verenigde Naties en van enkele van
haar suborganisaties en van de Raad van Europa. De betrekkingen met
Italië, waarmee het een douane-unie onderhoudt, zijn geregeld in een
verdrag van 1862 (hernieuwd in 1939 en regelmatig herzien tussen 1942 en
1985).
De economie steunt op de verkoop van postzegels en munten en toerisme.
Daarnaast wordt landbouw bedreven, die vnl. wijn, graan, kaas en
olijfolie levert. Er is een honderdtal kleine handwerkbedrijven, waar
hoofdzakelijk keramiek gemaakt wordt. Door het zeer milde
belastingklimaat heeft het kleine landje een grote aantrekkingskracht op
veel rijke Italianen.
Geschiedenis
San Marino, de oudste republiek van Europa, werd volgens de legende op 3
sept. 301 gesticht door de Dalmatische steenhouwer en christen Marino,
nadat deze met zijn vrienden voor vervolging door de Romeinen gevlucht
was. Het behoorde eerst tot het exarchaat van Ravenna, daarna tot het
Frankisch-Longobardische rijk, verkreeg gemeentelijke zelfstandigheid en
stelde zich midden 13de eeuw onder bescherming van de hertogen van
Montefeltro en Urbino. Bij de inlijving van Urbino in de Kerkelijke
Staat (1631) werd de onafhankelijkheid van San Marino erkend. Ook
Napoleon I nam het staatje in bescherming, dat na de Restauratie een
vrije staat onder pauselijke bescherming bleef. In 1849 verleende het
asiel aan Garibaldi. In de Tweede Wereldoorlog was San Marino neutraal,
werd niettemin door de Duitsers in nov. 1943 bezet en in 1944 door de
Britten gebombardeerd, maar leed weinig schade. Het fascistische bestuur
werd in 1943 omvergeworpen. Tot 1957 werd San Marino geregeerd door een
communistische/links-socialistische regering, daarna door een
sociaal-democratische/onafhankelijk socialistische. In 1971 werd een
regering van christen-democraten en socialisten gevormd. In 1976 brak
een langdurige crisis uit toen de socialisten de samenwerking opzegden
en in 1978 werd een regering gevormd van socialisten, sociaal-democraten
en communisten. In 1988 gingen de christen-democraten en de communisten
een coalitie aan. Begin 1994 kwam een coalitieregering tot stand tussen
christen-democraten en socialisten.
Telefoongids San Marino
Postcodes
San
Marino
|
