Een blik op de kaart maakt meteen duidelijk dat de Scheldepolders in feite het verlengstuk vormen van de Zeeuwse polders : ze liggen inderdaad precies op de plaats waar de provincies Oost-Vlaanderen en Antwerpen, Nederland raken. Dit eenvoudige landschap heeft een onweerstaanbare charme. Het lijkt als twee druppels water op dit van de zeepolders : een eindeloze vlakte die het belletje van een waterpas nooit in beroering brengt. Slechts enkele knotwilgen en populieren, die hellen onder de kracht van de zuidwestenwind, verstoren het spel van horizontale lijnen. Alom heersen velden en weiden, begrensd met afwateringskanalen, zowel in de Wase polders als in die van de Moervaart en, verder naar het oosten, de Antwerpse polders.
Toch verschillen deze polders van die uit het kustgebied. Zijn deze laatste vooral afgesteld op de veeteelt, dan overheersen hier de gewassen die bestemd zijn voor directe consumptie door de mens. Het accent ligt op groenten en fruit. De nabijheid van de Antwerpse agglomeratie is daar niet vreemd aan : we bevinden ons hier in de moestuin van de havenstad.
Vaker nog dan in de zeepolders, vertellen dijken en kanalen hier het bewogen verhaal van overstromingen. De dijken dragen vreemde namen, die naargelang hun functie en ligging verschillen. Neem nu de Scheldedijken : men noemt ze 'wakersdijken'. Ze vormen de eerste beschermingsgordel tegen overstromingen en moeten dus steeds waakzaam blijven. Hun afmetingen zijn indrukwekkend. Verder naar het binnenland liggen kleinere dammen die het water moeten opvangen als de 'wakersdijken' het zouden begeven. Men noemt ze 'slapersdijken', wellicht omdat ze zich onder het wakend oog van de eerste dijken een dutje kunnen veroorloven.
Een ander typisch kenmerk zijn de kreken. Het gaat hier om inzinkingen in het terrein die zijn volgelopen met zoet water en worden gescheiden door smalle of bredere stroken vaste grond. Deze uitgestrekte watervlakten lokken heel wat vogels die wel van een visje houden, zoals de visdief. Andere soorten als de rietzanger schuilen in de dichte rietkragen die rustig wiegen in de bries. De kreken vormen een uitgelezen toevluchtsoord voor het gevleugelde volkje dat hier kan broeden in de rust van een natuurreservaat.
Op de rechter Scheldeoever leven geen vogels meer. Daar is het oude polderlandschap volledig verloren gegaan, opgeofferd aan de uitbreiding van de haven in de industrie van Antwerpen. De linkeroever is gelukkig minder aangetast, maar alles wijst erop dat ook de Wase polder vroeg of laat ten prooi zal vallen aan de ontwikkeling van stad en industrie.
Maar elders is de polder nog koning en getuigt van de noeste arbeid van de mens die dit landschap creëerde. De horizontale lijnen van wegen en kanalen kruisen de verticale lijnen van de klokketorens : alles is eenvoudig hier, als met de lat getekend. De serene schoonheid van dit meteloze landschap kan nooit genoeg gewaardeerd worden.