header_science

Totaal bezoekers:
Totaal pagevieuws:
Online bezoekers:
 
 
 
   


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

Spartacus

 

De Romeinen klik hier

 

Spartacus (ThraciŽ? Ė in ApuliŽ 71 v.C.), Romeins gladiator, leidde van 73 tot 71 v.C. een opstand tegen Rome, de Gladiatorenoorlog of Slavenoorlog. Spartacus ontsnapte in 73 v.C. met anderen uit de gladiatorenkazerne te Capua en bracht Romeinse troepen een nederlaag toe. Na een tweede overwinning sloten zich van alle kanten slaven van de latifundia (landgoederen) aan bij zijn leger. Met hen Ė volgens de bronnen meer dan 70!000 in aantal Ė trok hij in 72 naar het noorden om hen over de Alpen naar hun vaderland, GalliŽ en ThraciŽ, terug te voeren. Een gedeelte van het slavenleger onder leiding van Crixus werd verslagen. Spartacus zelf behaalde successen, maar zijn leger, dat liever bleef plunderen, dwong hem weer naar het zuiden te trekken. Daar werd hij in 71 door Crassus tot een gevecht genoodzaakt, waarin hij met vele slaven omkwam. De gevangenen werden gekruisigd, de overigen op hun vlucht door Pompejus verslagen.

gladiatoren (Lat., = zwaardvechters, v. gladius = zwaard), deelnemers aan gevechten op leven en dood, die in de Romeinse amfitheaters werden georganiseerd. Dergelijke gevechten waren van Etruskische oorsprong. In oorsprong waren het particuliere lijkspelen, die de plaats van mensenoffers innamen. Zij werden in 264 v.C. daar voor het eerst als begrafenisritueel opgevoerd; als publieke spelen het eerst in 105 v.C. en daarna dikwijls, op kosten van aediles, in de keizertijd ook van andere magistraten en van de keizers die zich door dit volksvermaak populair wilden maken. De spelen, soms met zeer veel paren of grotere strijdgroepen, gingen met reusachtige kosten gepaard. Ook werd tegen wilde dieren gestreden. De gladiatoren waren meest krijgsgevangenen, slaven en tot de spelen veroordeelde misdadigers; later ook vrijen die, door armoede gedwongen, zich als zodanig verhuurden. Op den duur traden zelfs mannen en vrouwen van rang in de arena op, hetzij vrijwillig, hetzij onder pressie van de keizer. Gladiatoren werden ook wel als soldaten gebruikt.

Sinds de vroege keizertijd had men verschillende soorten zwaardvechters, naar gelang van de wapens en de wijze van vechten. Tot de lichtgewapenden behoorden de retiarii, die als beschutting niets droegen dan een mouw aan de linkerarm met een over de schouder in de hoogte staand stuk leer en die met een net, dat zij over hun tegenstander trachtten te werpen, een drietand en een dolk gewapend waren. Zwaargewapend waren de murmillones, verder de Samnites, kenbaar aan hun groot, vierhoekig schild, en de Thraces met klein schild en gebogen zwaard. De spelen begonnen gewoonlijk als schijngevecht met stompe wapens; daarna echter streed men met scherpe wapens op leven en dood. De overwonnene kon door de wil van het volk en van de keizer worden begenadigd. Overwinnende gladiatoren werden met erekransen en geld begiftigd. Constantijn de Grote verbood in 325 alle gladiatorengevechten in het oosten van het Romeinse Rijk; Honorius ca. 400 eveneens die in het westen.

De groet die de gladiatoren voor het gevecht begon aan de keizer brachten, werd een gevleugeld woord: Ave Caesar, morituri te salutant (= Gegroet Ceasar, zij die gaan sterven wensen u heil; Suetonius, Claudius 21, waar echter staat: Ave Imperator).
 

 

De Romeinen klik hier

 

Footer worldwidebase



uw eigen startpagina


© copyright WorldwideBase 2005-2009