Mohenjo-Daro (Indusvallei in Pakistan)
Eén van de grootste steden van de beschaving in de Indusvallei, Mohenjo-Daro, bloeide in het derde en het tweede millennium voor Christus. De indusvallei was één van de gebieden die zich het snelst ontwikkelden, toen boerennederzettingen uitgroeiden tot stedelijke centra dankzij een efficiënt irrigatiesysteem voor de landbouw. Mohenjo-Daro was gebouwd in een gridpatoorn, waarin steegjes de gebouwen van tichelstenen met elkaar verbonden. Er waren goede openbaren voorzieningen als waterputten, een afwatering en openbare toiletten voor de naar schatting 40.000 inwoners. Er zijn uiteenlopende woningen gevonden, van koopmanshuizen met ruime binnenplaatsen tot eenkamerwoningen, waaruit geconcludeerd kan worden dat de stedelijke beschaving in de Indusvallei vergelijkbaar is met die in Mesopotamië en het oude Egypte. (foto : luchtfoto van Mohenjo-Daro)

Sanxingdui (provincie Sichuan in China)
De provincie Sichuan wordt al lang beschouwd als voor archeologen interessant gebied. Recente opgravingen hebben bij Sanxingdui een grote stad blootgelegd, die met de C14-methode op 2.800-1.000 voor Christus is gedateerd. Hij lijkt het centrum van een oud rijk te zijn geweest - door Chinese archeologen voorlopig Shu genoemd - dat zich over een groot deel van Sichuan uitstrekte. Over de cultuur is weinig bekend, want het rijk wordt niet vermeld in geschriften uit de Sjang-periode of die van latere datum. Waarschijnlijk was Sanxingdui een deel van een autonome staat, maar had zijn eigen cultuur. Alle conclusies moeten daarom worden gebaseerd op archeologische vondsten en hun rijkdom bewijst hoe belangrijk Sanxingdui moet geweest zijn. (foto : gevonden bronzen voorwerpen)

Akrotiri (Santorini in Griekenland)
In het midden van het tweede millennium voor Christus kwam de vulkaar op het Egeïsche eiland Thera (het huidige Santorini) tot uitbarsting, waardoor de welvarende Minoïsche kuststad Akrotiri geheel onder een laag puimsteen van vier meter werd bedolven. De opgravingen, die nog steeds doorgaan, hebben al een gebied van 10.000 vierkante meter met straten en goedbewaarde huizen met twee of drie verdiepingen blootgelegd (zie foto). Naar schatting is deze oppervlakte minder dan de helft van de stad en verder onderzoek moet uitwijzen of het om gewone gebouwen of luxe verblijven gaat. Menselijke overblijfselen zijn niet gevonden - kennelijk is de bevolking na een aardbeving maar vlak voor de vulkaanuitbarsting gevlucht naar Kreta of één van de andere Cycladen en heeft meegenomen wat men kon dragen. De smalle, bochtige, geplaveide straten in de vindplaats lijken op die van het nabijgelegen moderne Fira. De huizen op wooncomplexen stonden los van elkaar en hadden een goedontwikkeld rioleringssysteem. Op basis van de uiteenlopende vondsten, fraaie muurschilderingen en bewaarde huizen hebben de archeologen zich een gedetailleerd beeld kunnen vormen van het leven in Akrotiri in de Bronstijd.