Oseberg  ( Oslofjord in Noorwegen )
In 1904 werd een prachtig schip van begin negende eeuw gevonden in een vikinggrafheuvel aan de westkant van de Oslofjord in Noorwegen, nu bekend als het Osebergschip. De lading, waardonder stof en meubilair, was goed bewaard in het water. Het graf omvatte twee skeletten, dat van een hoogstaande vrouw, mogelijk koningin Aasa - een machtige heerseres, bekend uit vikingsagen - en het andere mogelijk van haar dienares. Het bewaarde hout gaf informatie over de bouw van het schip. Het was overnaads gebouwd : elke plank viel over de andere en werd met kikkers of houten klampen in plaats van nagels of pennen samengevoegd. Het schip, zo'n 22 meter lang en 5 meter breed, was waarschijnlijk een koninklijke jacht en niet zozeer een oorlogs- of koopvaardijschip. Het bevatte een grote verzameling voorwerpen, waaronder een kar, vier sleden en verscheidene bedden. Het schip is gereconstrueerd en te bezichtigen in het Vikingschepenmuseum in Oslo. ( foto : opgraving van het schip )

L'Anse aux Meadows  (Newfoundland in Canada)
Deze vindplaats op het noordelijkste puntje van Newfoundland is het enige archeologische bewijs dat vikingen Amerika kenden. De historische sagen van de Noorse vikingen beschrijven de reizen van Leif de Gelukkige, zoon van Erik de Rode, omstreeks 1.001. Op grond van deze beschrijvingen menen we dat hij uit Groenland vertrok, naar Baffin en Labrador zeilde en tenslotte Newfoundland bereikte, wat hij Vinland noemde. Er was voor deze historische bronnen geen archeologisch bewijs tot L'Anse aux Meadows werd ontdekt. Helge en Anne Ingstad vonden de nederzettingen in de jaren vijftig van de twintigste eeuw, aan de hand van lokale informatie en oude sagen. Zij groeven verscheide plaggenboerderijen op van onmiskenbaar Noors karakter, met uitzicht over Epaves Bay. C14-datering van de voorwerpen (slechts een 150 tal) en de aanwezigheid van metalen die niet door de inheemse volkeren werden gebruikt, doen een vikingnederzetting vermoeden. De gebouwen hadden muren en daken van plaggen, de deurposten waren van hout. In de huizen waren vuurplaatsen en stonden banken. Verspreid zijn overblijfselen van vikingen in Noord-Amerika gevonden, zoals munten, maar die wijzen slechts op handel of seizoensnederzettingen. Door meer veldwerk om andere locaties of vindplaatsen van uit Scandinavië geïmporteerde voorwerpen te zoeken, kunnen we inschatten hoeveel contact er tussen de vikingen en de indianen was.  ( foto : de landingsplaats van de vikingen )

Pouan  (Aube in Frankrijk)
Na de val (omstreeks 476) van het Romeinse Rijk in Europa kwamen in de voormalige provincies verscheidene groeperingen als krachtige heersers op. Zij hadden onder Romeinse heerschappij geleefd en zich in of buiten de grenzen van het rijk gevestigd. Nu ze niet langer schatplichtig aan de keizer waren, vulden onafhankelijke volkeren als de Franken en de Bourgondiërs in Gallië (het huidige Frankrijk), de Vandalen in Noord-Afrika en de Visigoten in Spanje het politieke vacuum op en bevochten elkaar om grote gebieden in hun macht te krijgen.
Pouan is een Merovingische begraafplaats bij de stad Troyes, die dateert van 450-500. De Merovingen waren een krijgshaftige Keltische stam, wier uitgesproken cultuur in de vijfde eeuw over Frankrijk werd verspreid. Pouan is een vindplaats uit de vroege Merovingische periode, de tijd van hun eerste koningen Childerik I (457-481) en zijn zoon Clovis I (482-511), bekend uit historische documenten.
De graven in Pouan bevatten versierde zwaarden, schedes en veel sieraden als fibulae en gouden spelden. Dergelijke voorwerpen zijn voor archeologen heel belangrijk, want ze tonen aan hoe mode en cultuur evolueren van Romeinse tradities en denkbeelden naar nieuwe middeleeuwse. Sommige sieraden waren Romeins van ontwerp en Frankisch van decoratie en stijl.
Omstreeks 500, elf jaar voor zijn dood, bekeerde Clovis zich met zijn volk tot het christendom. In die tijd was het Merovingische Rijk één van de sterkste machten in Europa, met als rivaal Theodoriks Ostrogotische koninkrijk in Ravenna. Deze mengeling van christelijk geloof en elementen van Romeinse en post-Romeinse cultuur legde het fundament van het vroegmiddeleeuwse Europa met opkomende natiestaten.  ( foto : Merovingisch zwaard )

Ravenna   ( Emilia-Romagna in Italië )
Ravenna, een oude stad in Noord-Italië, draagt de sporen van de ingewikkelde politieke en culturele strijd die vlak na de val van het Romeinse Rijk in Europa werd gestreden. Ravenna was een belangrijke Romeinse haven geweest, de thuishaven van de keizerlijke vloot. Na de invasie van Italië door de Visigoten in 402 werd Ravenna de hoofdstad van het westelijke Rijk. Binnen het Romeinse Rijk kwam de nadruk al snel op Constantinopel te liggen en in deze periode werd de Ostrogotische koning Theodorik (493-526) een belangrijk man. In het keizerrijk was hij generaal geweest, maar met aspiraties naar de macht door zijn eigen leger, als koning beschouwd. Ravenna viel in 540 onder byzantijnse heerschappij van Justinianus (482-565) toen veel indrukwekkende gebouwen zijn neergezet. ( foto : gouden kruis )