Wolfsspinnen, de families Pisauridae en Lycosidae van de spinnen. Wolfsspinnen maken geen web om prooi te vangen. Het zijn jachtspinnen: zij vangen hun prooi lopend. Vóór de paring maken de mannetjes ingewikkelde baltsbewegingen om het jachtinstinct van het wijfje uit te schakelen en haar paringsbereid te maken.

Bij de in Nederland en België voorkomende Pisaura mirabilis vangt het mannetje een insect en spint het in, en terwijl het vrouwtje dit geschenk nuttigt, vindt de paring plaats. De wijfjes van de Wolfsspinnen dragen de eicocon met zich mee; de Pisauridae houden de cocon vast met de cheliceren, de Lycosidae hechten de cocon aan de spintepels.
Tot de familie Pisauridae behoren o.a. de grootste van de in Nederland en België voorkomende spinnen, bijv. Dolomedes fimbriatus (lengte wijfje 13–16 mm, mannetje 11,5 mm), die bij het water leeft, over het wateroppervlak loopt en soms het water in gaat om prooi te vangen.

De soorten van de familie Lycosidae bewonen soms kleine holten in de aarde. Het gif van het in Zuid-Europa voorkomende geslacht tarantula of tarantel (Tarantula) is sterk genoeg om een mol of jonge mus binnen enkele dagen te doden. Zeer algemeen zijn in o.a. Nederland soorten van het geslacht Pardosa, die zelden langer worden dan 0,8 cm.
Tarantula of tarantel

Tarantula’s zijn grote behaarde roofspinnen die leven van insecten, sommige kleine dieren en soms vogels (afgebeeld). Bij het doden van hun prooi maken ze meer gebruik van hun lichaamsgrootte en kracht dan van hun gif, dat dan ook niet echt dodelijk is. De beet van de tarantula kan wel pijnlijk zijn. De spin is genoemd naar de wolfsspin die in Taranto (Italië) voorkomt. Van deze spin werd gezegd dat zijn beet de ziekte tarantisme veroorzaakte. Degene die aan deze ziekte lijdt gaat rondrennen, vreemde kreten slaken en sprongen in de lucht maken.