Achter de wal van duinen die onze kust afzoomt strekt zich - alsof de natuur haar contrasten wil onderlijnen - een strook van zware, vruchtbare kleigrond uit : de Zeepolders. Van Frankrijk tot Nederland ringen zij tien tot vijftien km. het binnenland in. Heerlijk is het deze streek met de fiets te verkennen. De vlakte lijkt eindeloos. Enkel een paar knotwilgen of populieren, moe hellend in de richting waarin de zuidwestenwind hen drijft, en een eenzame kerktoren, al eeuwen spiedend over dit vlakke land, verbreken de eentonigheid van dit grenzeloze landschap.
Wie de moeite doet die toren te beklimmen, ontdekt een lappendeken van perceeltjes met op de naden dijken en grachten ... makkelijk als grens tussen de eigendommen. Vanop zijn uitkijkpost bemerkt hij ook de hoeves, her en der ingeplant in de meteloze vlakte. Vaak zijn ze oud en ze liggen steeds ver uiteen. Slechts hier en daar doemt een bescheiden dorpje op, of, uitzonderlijk een kleine stad.
Buiten Brugge - maar hier bevinden we ons al aan de rand va het poldergebied - hebben enkel Veurne en Diksmuide enige omvang. Met zijn ondoordringbare kleibodem is de polder uitstekend weideland. Het vee is er koning en de teelt van veevoeder neemt er natuurlijk een belangrijke plaats in. Maar ook tarwe, maïs en suikerbieten ontbreken niet en kleuren de velden groen en gel in de julizon. Men hoeft niet zo ver terug in de tijd om de geboorte van de polders mee te maken. Op het einde van de Romeinse tijd en in de late Middeleeuwen overspoelde de zee verschillende keren de huidige kuststreek. Toen zij zich definitief terugtrok, liet zij een uitgestrekt schorregebied achter, dat werd doorsneden door kreken. Enkel buitengewoon hoog tij kon deze vlakte nog onder water zetten. Vanaf de elfde eeuw grijpt de mens in. Zowel de geestelijke en wereldlijke instellingen als de velen die een lapje grond wilden veroveren, zetten zich in om de stormloop van de zee met dijken te stuiten. Maar was het gebied nu op de zee veroverd en beschermd tegen overstromingen, er bleef nog een probleem : waar naar toe met het regenwater ? Er kon uiteraard geen sprake zijn van natuurlijke afwatering, want we bevinden ons hier amper boven de zeespiegel. Het moest dus kunstmatig gebeuren. Dit was en is nog steeds de taak van het dichte net van afwateringsgrachten en verzamelkanalen die hun natte last in zee of in de Ijzer storten. Zo herschiep de mens de schorren in polders.
Een polder is dus een laaggelegen gebied dat op de zee werd veroverd. Het woord duikt voor het eerst op rond het jaar 1150 in het dorpje Ramskapelle. In die alleroudste polders is het patroon van de grachten ordeloos, zodat de percelen de meest grillige vormen aannemen. Een heel andere schikking kenmerkt de jongere polders : alle lijnen zijn er als met een liniaal getrokken. Sommige ervan, gebieden die onder het peil van het lage tij liggen, werden door middel van pompen gedraineerd. Een mooi voorbeeld hiervan zijn De Moeren, een polder die vlak tegen de Franse grens is gelegen. Al in de zeventiende eeuw liet de Antwerpenaar Wenceslas Coeberger, op bevel van de Aartshertogen Albrecht en Isabella, talrijke windmolens optrekken om deze oude turfontginning droog te malen. Als u met vakantie bent aan de kust, moet u beslist de paar die nog overeind staan gaan bewonderen. Ze rijzen op midden in de polder als bakens in een zee van groen en goud. Onder een blauwe zomerlucht of in de wazige nevelslierten van december straalt van deze eindeloze vlakte een hartveroverende bekoring uit, die door geen geluid wordt gestoord.