Door het verbranden van fossiele brandstoffen komen schadelijke stoffen in de lucht die "zure regen" kunnen veroorzaken waardoor het biologisch evenwicht in de bossen verstoord wordt. Het gegeven dat regen zuur is, is niet nieuw; al het regenwater dat op de aarde valt bezit een natuurlijk gehalte aan zuren. Door de toenemende milieuverontreiniging is dit meer dan duizendmaal verhoogd en schadelijk voor de omgeving.

 

 

Driehonderd miljoen jaar geleden waren grote delen van de aarde met tropische regenwouden bedekt. Deze plantenmassa is in de loop van tijd omgezet in steenkool en olie.
Deze mineralen, die we 'fossiele brandstoffen' noemen, zijn op grote schaal aangewend voor de opwekking van elektriciteit en de verwarming van huizen en fabrieken. Helaas worden door gebruik van deze brandstoffen geweldige hoeveelheden schadelijke stoffen in de lucht gebracht.

Bij de verbranding van kolen en olie komen zwaveldioxide en stikstofoxiden vrij. Uitlaatgassen van motoren voegen aan deze chemische cocktail koolwaterstoffen en nog meer stikstofoxiden toe. Deze zijn bekend als de grootste boosdoeners. Onder invloed van zonlicht ontstaan uit stikstofoxiden en koolwaterstoffen weer andere gevaarlijke stoffen zoals ozon. Deze stoffen reageren wederom met zwavel- en stikstofoxiden en vormen zwavel- en stikstofbevattende zuren in de kleine waterdruppeltjes, die als wolken opstijgen.
Hoewel men zich van de gevaren bewust is, gaat wereldwijd de industrialisatie op grote schaal door en daarmee ook de aantasting van het milieu.

Vele miljoenen hectaren Europees bos zijn door de gevolgen van de zure regen getroffen.
Zwaveldioxide is verantwoordelijk voor het afsterven van veel bomen. De verontreiniging door auto's heeft evenzeer een verwoestende uitwerking, omdat de bomen te ziek zijn om zich te herstellen. Zelfs bij de volwassen bomen kan de geringste beschadiging dodelijk zijn, omdat daardoor hun weerstand tegen vorst en schimmelaantasting wordt verzwakt. Uit Amerikaans onderzoek blijkt dat de luchtverontreiniging ook de groei remt van bossen, die verder geen uitwendige schade vertonen.

Voor de invoering van hoge schoorstenen en schonere benzine in de jaren '50 van deze eeuw werden alleen korstmossen en beplantingen dichtbij industriegebieden door milieuverontreiniging getroffen. Tegenwoordig is de vervuiling minder zichtbaar, maar veel wijder verbreid.
In Noorwegen, Zweden, Schotland, Canada en in het oosten van de VS kwamen duizenden vissen om. De meeste stierven aan vergiftiging door aluminium uit de bodem, dat door zure regen werd opgelost en zo in het water belandde. Visetende vogels als de visarend, de parel- en de roodkeelduiker, het visdiefje en de grote zaagbek werden hierdoor direct getroffen. Waarschijnlijk werd ook het herstel van bestanden van zeldzame dieren als de otter sterk afgeremd.
Verhoogde aluminiumconcentraties treffen ook de ongewervelde dieren en daarmee het leven in het hele ecosysteem. Zo verdween uit vele midden- en noordwalische rivieren de waterspreeuw, die daar als een symbool gold, samen met bepaalde insektenlarven, waarmee deze spreeuw zich voedt.

In Groot-Brittannië werd de term 'zure regen' voor het eerst gebruikt. Reeds honderd jaar geleden werden met deze term de toestanden in Manchester beschreven. Op dit moment behoort Groot-Brittannië tot de landen die verantwoordelijk zijn voor het ontstaan ervan.
In 1986 werd in Groot-Brittannië 3.760.000 ton zwaveldioxide in de lucht gebracht, meer dan in welk ander westers land. Tot in 1993 was de uitstoot van zwaveldioxide hier groter dan in Frankrijk, Duitsland, Zweden, Denemarken, Noorwegen, Oostenrijk, Zwitserland, Luxemburg en Nederland samen. Het is ongelooflijk, maar noch de invoering van zwavelarme brandstoffen, noch de 'nieuwe' opstelling van de industrie hebben de lucht schoner gemaakt. Hoge schoorstenen verplaatsen de luchtvervuiling alleen maar.

Veel bouwwerken worden door zure regen aangetast en onherstelbaar beschadigd.