header insecten

Totaal bezoekers:
Totaal pagevieuws:
Online bezoekers:
 
 
 
   


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

Zwarte weduwe

 
   






De zwarte weduwe behoort tot de spinachtigen. Deze spin komt in de warmere gebieden van de aarde voor. Haar lichaam is zijde-achtig zwart en heeft een fel rood patroon op het achterlijf. De vrouwtjes worden tot ongeveer 2,5 cm groot. De mannetjes zijn veel kleiner. De dunne poten van de vrouwtjes zijn zwart en bedekt met enige stekels. Het mannetje is te herkennen aan zijn oranje-zwart geringde poten.

De zwarte weduwe heeft bij de mens een zeer slechte naam. Ze produceert een dodelijk gif. Hoewel ze prooidieren met haar gif kan doden, hebben Amerikaanse onderzoeken aangetoond dat er maar weinig mensen aan haar beet sterven. Vermoedelijk waren de meeste slachtoffers op één of andere manier verzwakt (zieken, ouderen, kinderen). Eigenlijk is de zwarte weduwe een schuw dier dat mens uit de weg gaat.
Meestal leeft de zwarte weduwe alleen op donkere en verborgen plaatsen zoals schuren of houtstapels. Wanneer deze spin wordt aangevallen of zich op de een of andere manier bedreigd voelt, scheidt ze een gif af dat op het zenuwstelsel werkt. Dit gif komt via de gifklieren, die zich in het voorste deel van het lichaam bevinden, in de gifkaken. Hiermee doorboort de spin haar slachtoffer.
De prooi bestaat uit mieren, kevers, spinnen en vlinders. Ze vangt haar prooi in een web. Met behulp van haar spinklieren, die zich op de rugzijde van het achterlijf bevinden, spint de zwarte weduwe eerst een slordig weefsel. Dan wacht ze af, haar poten blijven in contact met een signaaldraadje. Wanneer er een dier in het web gevangen wordt, merkt ze dit direct doordat er aan het draadje wordt getrokken. Ze schiet dan tevoorschijn en wikkelt de prooi in kleverige draden. Tegelijkertijd spuit ze gif en speeksel in haar prooi. Dit speeksel bevat verteringssappen die de lichaamsinhoud van de prooi kunnen oplossen. De spin kan het vloeibaar geworden voedsel eruit zuigen en het lege omhulsel uit het web los snijden.
Voor een paring spint het mannetje eerst een klein net, daarna scheidt hij met zijn achterlijf een druppel zaadvloeistof af. Deze zuigt hij op met zijn palpen, de op poten lijkende paringsorganen, die zich vooraan op de kop bevinden. Hij gaat nu op zoek naar een vrouwtje en hij brengt de zaadvloeistof met zijn palpen in het vrouwelijke lichaam in. Er vindt maar één paring plaats omdat het zaad langere tijd in het vrouwtje kan worden opgeslagen. De hoeveelheid zaad is voldoende om meerdere legsels te bevruchten.
De bevruchte eitjes (maximaal 100) worden door het vrouwtje in een fijne cocon gewikkeld. Daar komen de jongen uit. Ze zijn eerst wat bleker van kleur maar ze zijn verder al helemaal ontwikkeld en ze moeten alleen nog maar groeien. Het wijfje van de zwarte weduwe, te herkennen aan het rode 'zandlopertje' op de onderzijde van het achterlijf, is waarschijnlijk de bekendste en meest gevreesde spin in gebieden met een gematigd klimaat. Hoewel het wijfje van de zwarte weduwe maar klein is (1,2 cm), is zij behoorlijk giftig; haar beet kan pijn, zwellingen, misselijkheid en soms zelfs de dood tot gevolg hebben. Het mannetje van deze soort is onschadellijk voor de mens en mist de tekening in de vorm van een zandloper op het achterlijf. De zwarte weduwe dankt haar naam aan het feit dat het wijfje het mannetje na de paring opeet.
 
   

Footer worldwidebase



uw eigen startpagina


© copyright WorldwideBase 2005-2009