Plato (Gr.: Platoon), eigenlijk: Aristocles werd geboren in Athene op 21 mei 427 voor Christus en overleed daar in het jaar 347 voor Christus. Plato was de grootste onder de Griekse filosofen, was minder encyclopedisch dan zijn leerling Aristoteles, maar dieper dan deze, bovendien een groot literair kunstenaar.
Hij stamde uit een voorname familie, was leerling van Cratylus van Athene, vooral van Socrates en na diens dood (399) van Euclides van Megara; ook werd hij beïnvloed door de pythagoreeërs en de Eleaten. Hij leerde op zijn reizen Dionysius I van Syracuse kennen, aan wiens hof hij vertoefde, stichtte ca. 387 een school te Athene, de Academie, en reisde nog tweemaal naar Sicilië, waar hij vergeefs trachtte zijn ideale staat te verwerkelijken.
Na zijn dood werd hij opgevolgd in de Academie door zijn neef Speusippus, terwijl Aristoteles zijn eigen weg ging. De overlevering heeft alle geschriften van Plato bewaard. Het zijn dialogen (hoewel soms, als in de Apologie van Socrates en in de Timaeus, het dialogisch element relatief onbelangrijk is), door twee of meer personen gevoerd, waarin meestal Socrates, wiens wijsgerige methode van .....   lees verder op onze speciale pagina over Plato 
 

De Belgische Franstalige schrijver Émile (Adolphe Gustave) Verhaeren werd geboren te Sint-Amands op 21 mei 1855 en overleed te Rouen op 27 september 1916.
Verhaeren promoveerde in de rechten (1881) te Leuven, waar hij in 1879 het studentenblad Semaine des Étudiants stichtte. Hij was een tijdlang een van de belangrijkste medewerkers van La Jeune Belgique. Zijn eerste bundel, Les Flamandes (1883), verwekte heel wat deining wegens zijn naturalistische inslag. Daarna volgde een crisisperiode waarin Verhaeren, geobsedeerd door de dood, wellicht zijn beste gedichtenbundels schreef, o.a. Les soirs en Les débâcles (beide 1888) en Les flambeaux noirs (1891), die een belangrijke bijdrage aan het symbolisme leverden. Les apparus dans mes chemins (1891) weerspiegelt de moeizame herwinning van het vertrouwen in de toekomst en de mens. In de bundel Villes tentaculaires (1895) vernietigt de geïndustrialiseerde stad weliswaar het bucolische leven van weleer, maar wordt zij wellicht de smeltkroes waaruit een nieuwe mens wordt geboren. Dit humanitaristische geloof, gedragen door een sociaal en kosmisch gevoel, zingt de dichter uit in een reeks vrij oratorische bundels, o.a. Les visages de la vie (1899), Les forces tumultueuses (1902); La multiple splendeur (1906), Les rythmes souverains (1910) en Les flammes hautes (1917) ....    lees verder op onze speciale pagina over Verhaeren