header zoogdieren


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

Gewone bever

 

Zoogdierenpagina klik hier >>>

 

bever [dierkunde], de diersoort Castor fiber, de enige soort uit de familie Beverachtigen (Castoridae) van de orde Knaagdieren.

BeaverHet geslacht Castor omvat slechts één recente soort, hoewel dit niet onbetwist is; velen erkennen de Noord-Amerikaanse bever als een eigen soort (Castor canadensis). Bevers zijn grote, gedrongen dieren met korte poten. Het zijn echte waterdieren, die uitstekend zwemmen en duiken. De tenen van de achterpoten zijn verbonden door zwemvliezen; de tweede teen van de achtervoet heeft een dubbele nagel, waarmee het dier zijn pels reinigt. De horizontaal afgeplatte staart is bedekt met hoornschubben en doet dienst als voortbewegingsorgaan in het water.

Bij onraad slaat de bever, om zijn soortgenoten te waarschuwen, met de staart op het water. De staart wordt ook gebruikt voor het aanplempen van modder. Het voedsel is plantaardig; het bestaat uit boomschors en de bladeren van berk, wilg, populier e.d. De donkerbruine pels bestaat uit glanzende dekharen en dicht grijs gekroesd wolhaar (bont- en viltleverancier). Bevers bewonen lichte bossen langs rivieren, langs oude rivierarmen en aan meren. Zij leven paarsgewijs en de paren blijven hun gehele leven bijeen. Jongen van vorige worpen blijven lang deel uitmaken van de familie. In eenzame streken vormen zij ook kolonies. Zij graven met de nagels van de voorpoten holen in rivieroevers, maar bouwen, vooral in het noorden, ook winterhutten, beide met de ingang onder water. Bevers houden geen winterslaap. De bekende beverdammen (50–200 m lang, 3 m breed) worden evenals de daartegen liggende hutten gebouwd uit een vlechtwerk van stammen, takken, stenen en modder; zij dienen ter regeling van de waterstand. De benodigde stammen worden met de sterke knaagtanden geveld.

De bever is 80–120 cm lang (staart 25–50 cm) en weegt 12–30 kg. Hij was vroeger in Europa algemeen, ook in België en Nederland (in het gebied van rivieren en beken), waar het laatste exemplaar in 1825 werd gedood. Thans leeft de bever in Europa alleen nog in de Rhônedelta, de Midden-Elbe, in Noorwegen, Rusland en Siberië; in o.a Finland, Zweden en Nederland (1988, Biesbosch) is de soort weer ingevoerd. In Noord-Amerika is het dier nog vrij algemeen in grote delen van Canada en de Verenigde Staten. Na iets meer dan 100 dagen draagtijd worden 1–8 jongen geboren; maximale levensduur 10–15 jaar. De jongen worden o.a. op de voorpoten gedragen door de moeder. De anale klieren produceren castoreum dat een communicatiefunctie heeft. Hun lichaamslengte bedraagt 1 meter, de staart is 30 cm lang. Deze tot 30 kilo zware dieren zijn uitstekend aan het leven in het water aangepast.

De bever heeft een krachtig gebit waarmee hij snelgroeiende loofbomen, zoals populieren, wilgen en essen velt. Beuken, eiken en naaldbomen worden met rust gelaten.

De bomen worden eerst doorgeknaagd. Dan vallen ze in het water en worden ze al zwemmend naar de plaats geduwd waar de bever ze nodig heeft voor de beverburcht of de dam. Wanneer er geen bomen in de buurt zijn, knaagt de bever ook verder weg staande bomen om. De vracht wordt dan via zelfgegraven waterkanalen naar de juiste plaats geleid. De beverburcht wordt met stenen, planten en slik afgedicht.

Wanneer de beverburcht klaar is, heeft deze een nooduitgang die naar de oppervlakte voert en ingangen die onder het wateroppervlak liggen. In de burcht bevindt zich een platform dat boven het wateroppervlak ligt. Hier kunnen de bevers zich ophouden zonder dat ze door iets of iemand kunnen worden bespied.

Bevers voeden zich vooral met waterplanten en boomschors, ze eten geen afgeknaagd hout. Het gebit, waarop voortdurend een stevig beroep wordt gedaan, groeit net als bij alle knaagdieren steeds weer aan.

Om afzonderlijke voorwerpen vast te pakken, gebruikt de bever zijn voorpoten die van klauwen voorzien zijn. De achterpoten hebben lange tenen, die door een zwemvlies met elkaar verbonden zijn. Samen met de brede, platte staart worden deze gebruikt om te roeien en te sturen. De staart wordt niet alleen gebruikt om te sturen, ze dient ook als steun als de bever op de achterpoten staat.

► Bevers kunnen 10-15 jaar oud worden. Nadat pelsjagers 120 jaar geleden duizenden bevers gedood hadden, riep men de bevers tot beschermde diersoort uit. Het beverbestand is inmiddels weer op peil.
 

 
   

footer zoogdieren

© copyright WorldwideBase 2005-2009