header zoogdieren


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

De Kabardin

 

Paarden pagina - klik hier

 
De Kabardin wordt sinds de zestiende eeuw als ras erkend. In de zeventiende eeuw kreeg hij bekendheid in de staten dir grenzen aan de Kaukasus en ook verder weg, en men beschouwde hem als het beste bergpaard in het ganse gebied van de voormalige Sovjetunie. De paarden beschikken over een opmerkelijk vermogen om steile bergpassen te overwinnen, rivieren over te steken en door diepe sneeuw te ploegen. Ze hebben ook een nimmer falend richtingsgevoel, waardoor ze in het donker en bij zware mist de weg kunnen vinden. Het ras is van nature robuust en is, evenals andere Aziatische paarden, tot grote prestaties op het gebied van het uithoudingsvermogen in staat. Tijdens een in 1935-1936 gehouden wedstrijd over een route rond de Kaukasus, legden Kabardins onder slechte weersomstandigheden drieduizend kilometer af  in 37 dagen. Dit is door geen enkel ander ras ooit geëvenaard.
De Kabardin is krachtig gebouwd, met een gedrongen lichaam en korte, sterke benen. Net als bij veel andere bergpaarden zijn de achterbenen sabelbenig. Het lange hoofd heeft doorgaans een ramsneus, die doet denken aan het przewalskipaard. De gangen zijn stuwend met veel knieactie, te begrijpen bij een bergpaard dat zijn weg moet vinden over ruw terrein. Daaruit volgt dat de Kabardiner geen snelle galop heeft. Zijn stap is gelijkmatig en taktzuiver, en zijn draf en galop zijn licht en soepel.
Net als vele andere Aziatische paarden zijn veel Kabardins van nature tölters. Het ras is geliefd om zijn rustige en volgzame karakter. Het heeft een schofhoogte van 1,50 tot 1,60 meter en is meestal zwart of bruin.
De Russische Revolutie in 1917 heeft veel Kabardins het leven gekost. In de jaren twintig begon men in de Kabardin-Balkar- en de Karachajev-Tsjerkess-stoeterijen met het herstel en de verbetering van het ras. Daarbij werd een sterker type geproduceerd, geschikt voor werk op het land en als paard voor het leger. De beste Kabardins komen uit de Malokarachajev- en Makin- stoeterijen, waar ze de hele zomer door in de bergen en in de winter iets lager in de uitlopers verblijven.
Ze worden getest op de renbaan als ze twee jaar oud zijn, maar zijn niet zo snel als de speciaal voor rennen gefokte rassen. Toch zijn ze heel geschikt voor andere plaatselijke sportactiviteiten. De Kabardin is verbeterd en groter gemaakt door toevoeging van Perzisch, Arabisch en Toerkmeens bloed en is ook gekruist met de naburige Karabagh. Er zijn ook merries met Engelse volbloeds gekruist om de grotere en snellere Anglo-Kabardin te verkrijgen, waarvan de beste tussen de 25 en de 75 procent Engels Volbloed-bloed voeren.
 
   

footer zoogdieren

© copyright WorldwideBase 2005-2009