header zoogdieren


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

De Karabaier

 

Paarden pagina - klik hier

 
De Karabaier is n van de oudste en veelzijdigste Centraalaziatische paardenrassen. Hij komt vooral voor in Oezbekistan, een gebied dat in de Oudheid bekend stond om zijn paarden en dat veelvuldig wordt vernoemd in verslagen van militaire veldtochten voor het begin van onze jaartelling.
Oezbekistan ligt midden in een netwerk van oude handelsroutes en zeker sinds de tijden van de Perzen, rond zeshonderd voor Christus, zijn bereden krijgers en troepen nomadische herders door dit ruwe landschap getrokken. Daardoor zijn de plaatselijke paarden sterk benvloed door Arabieren, Toerkmeense paarden en daaraan verwante woestijnpaarden uit naburige landen.

Kenmerken
Genetisch is de Karabaier het resultaat van kruising van de zuidelijke oosterse rassen met de zwaarder gebouwde steppepaarden van het primitieve type. Hieruit ontstond een klein, snel bewegend rijpaard met een schofthoogte van ongeveer anderhalve meter. Het ras is grover en minder elegant dat de Arabier, maar heeft veel van de kenmerken van dit ras. De Karabaier mist echter het uitgesproken 'holle' profiel van de Arabier. Zijn profiel is recht en vertoont soms zelfs een ramsneus. Het hoofd is fijn en droog, een kenmerk van het woestijnpaard. Elke vlezigheid ontbreekt en de aderen tekenen zich duidelijk af onder de dunne huid. Er is een neiging tot koehakkig- en sabelbenigheid, maar de benen zijn uitzonderlijk sterk met stevige pijpen : de rasstandaard die door de Sovjet-autoriteiten is vastgelegd, vereist een omtrek van 19,6 cm voor hengsten en 18,8 cm voor merries.
Het is een oergezond paard dat zelden last heeft van kreupelheid en over een uitzonderlijk groot uithoudingsvermogen beschikt.

Gebruik en omgeving
De Karabaier wordt zowel in het tuig als onder het zadel gebruikt. Vroeger schijnen er drie aparte typen geweest te zijn : een vurig rijpaard, een rustiger, zwaarden rij- en rijtuigpaard , en een tuigpaard met een langere rug, dat door zijn bouw ook geschikt was als lastdier.
Tegenwoordig wordt de Karabaier nog steeds op twee manieren gebruikt, maar zijn bouw is verbeterd. Dit is voornamelijk te danken aan de fokkerijpolitiek van de stoeterijen in Dzjizal, bij Samarkand, en in Avangard. Hier staan de beste exemplaren en de hengsten zijn beschikbaar voor de verbetering van het ras. De meest voorkomende kleuren zijn bruin, schimmel en vos. Valk en een doffe isabel-kleur komen soms ook voor, zoals te verwachten is bij een ras dat zijn oorsprong vindt in steppepaarden.♦
 
   

footer zoogdieren

copyright WorldwideBase 2005-2009