header zoogdieren


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

De Koala -
Phascolarctos cinereus

 

Zoogdierenpagina klik hier >>>

 

De koalabeer ziet er met zijn zachte, wollige vacht, ronde lijfje en grote dopneus, uit als de perfecte knuffel. Maar ondanks dit voorkomen als een levende teddybeer, in hij in wezen een bijzonder kwetsbaar dier, dat zeer moeilijk in gevangenschap te houden is. Hij voedt zich namelijk uitsluitend met het blad van een paar soorten Australische gombomen. Krijgt hij niet meteen de juiste voeding, dan rolt hij zich in elkaar en sterft vrij snel.

Omdat het dier alleen maar die vettige bladeren eet, die weinig voedingswaarde hebben, en overigens voor andere dieren giftig zouden zijn, heeft een koalabeer weinig energie over. Hij slaapt daarom het grootste deel van de tijd: hij dut zo’n 18 uur per dag, wat minstens twee maal zoveel is als de mens.

De ganse dag soest ie maar wat en pas tegen de avond komt er enige beweging in. Dan knabbelt hij op die olie-achtige bladeren, die hij zo fijn mogelijk kauwt, zodat ze wat gemakkelijker te verteren zijn. Zo kan hij ongeveer een pond bladeren eten. Na zijn maaltijd zoekt hij een gevorkte tak, nestelt zich behaaglijk en dut dan weer in. Op deze wijze ziet zijn doorsnee dag er dus uit.

Boomklimmer

Om in de bomen te klimmen, gebruikt de koala zijn scherpe, gebogen klauwen. De klauwen zijn op een merkwaardige manier verdeeld: hij heeft niet één duim tegenover vier vingers, maar twee duimen en drie vingers. Beide duimen grijpen de tak vast aan één kant, en de drie vingers omheen de andere kant, waardoor die een enorm sterke grip heeft, een klemvaste beugel zeg maar, waardoor belagers de koala niet van de tak krijgen.

Voortplanting

Love Those LeavesPas in de paartijd, welke valt tijdens de Australische zomer (tussen oktober en februari), kun je enige activiteit ontdekken bij koala’s. In de schemering gaan de mannetjes er dan op uit om tussen de bomen een wijfje te zoeken. Zowel mannetjes als wijfjes hebben elk hun eigen, aparte territorium. Pas tijdens de paartijd mogen de mannetjes op het leefgebied van de vrouwtjes komen.

Zowel mannetje als wijfjes zijn volwassen wanneer ze twee jaar oud zijn, maar pas als mannetjes vier jaar zijn, beginnen zij te paren. Dit uitstel komt omdat de oudere mannetjes de jongeren geen kans geven. Pas wanneer koala junior sterk genoeg is, heeft ie succes bij de wijfjes. 

Koala’s vormen geen stellen: er is geen reden om na te paring samen te blijven, omdat een vrouwtje een jong alleen kan grootbrengen. Het mannetje zal proberen om op zijn ‘ronde’ zoveel mogelijk wijfjes te bevruchten, waarna hij terug keert naar zijn leefgebied, welke driemaal groter is dan dat van een wijfje. Op die manier ontmoet hij ook veel wijfjes, wat de kans op nageslacht dan ook groter maakt.

Een koala-vrouwtje krijgt één jong per jaar. Net zoals bij andere buideldieren is het zeer klein, 2 cm lang, en weegt het slechts 0,5 gram. Aan de voorkant van haar lijf, heeft het wijfje een buidel, waarin het kleintje inkruipt. Hij zuigt zich vast aan de tepel daarbinnen. Bij uitzondering kan het gebeuren dat een koala twee jongen baart. Dan is er nog een tweede tepel in de buidel om te zogen.

Eén van de raadsels bij koala’s is trouwens deze buidel: deze zit namelijk ondersteboven. Logischerwijze zou een buidel echter naar boven gericht zijn om de jongen te beschermen, zeker wanneer je een dier bent, dat veel in bomen klautert. Er wordt aangenomen dat het de sterke, rekbare buidel is, die de jongen tegen moeders buik drukt, waardoor het jong er toch niet kan uitvallen. 

Wanneer het jong acht maanden oud is verlaat het de buidel definitief. Wel blijft het jong bij de moeder in de buurt en maakt ie geregeld ritjes op haar rug. Wanneer de jonge koala 1 jaar oud geworden is, laat hij de moeder met rust en leeft verder zijn eigen leven. 

De koala en de mens

Toen in de 20ste eeuw bont in de mode was, werden deze diertjes massaal gedood voor hun vacht. Miljoenen koala’s stierven hiervoor. Maar de mens richtte nog meer schade aan. Toen Europeanen naar Australië emigreerden, brandden ze eveneens grote stukken bos plat om landbouwgrond te hebben. En zo kwamen nog meer koala’s om in een vlammenzee.

Alsof dit nog niet genoeg is, zijn koala’s zeer vatbaar voor allerlei ziektes. Deze kunnen trouwens overgaan op mensen. Dus knuffelen van koala’s in wildparken is niet zo’n goed idee. Vele van deze ziektes, zoals bv. de schimmelziekte, leidde immers helaas ook tot de dood.

Halverwege de 20ste eeuw, dacht men dan ook dat koala’s met uitsterven bedreigd waren. Gelukkig besloten de Australiërs toen tijdig in te grijpen, door een totaal jachtverbod af te kondigen. De wetenschappers hadden zich ondertussen op de gezondheidsproblematiek gegooid. De resultaten zijn zeer goed, in zoverre dat men vandaag kan stellen dat de koala gered is. Hun aantal neemt weer toe.

 
   

footer zoogdieren

© copyright WorldwideBase 2005-2009