header zoogdieren


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

Prairiehonden

 

Zoogdierenpagina klik hier >>>

 
De prairiehond behoort tot de familie van de knaagdieren en leeft in Noord-Amerika. Hij is veel kleiner dan onze marmotten. De prairiehond heeft zijn naam niet te danken aan het feit dat hij op een hond lijkt. De pelsjagers hebben hem vroeger zo genoemd omdat hij keft als hij in gevaar is.
Prairiehonden leven in enorme groepen van honderden, ja zelfs duizenden exemplaren.

Deze dieren hebben een gedrongen lichaam en een grote kop. De staart is kort en pluimachtig. Op de rug zijn ze roodbruin, grijs en zwart gekleurd, hun onderkant is grijswit. Prairiehonden worden ongeveer 40 cm lang (de staart is 7 cm lang). Ze leven in onderaardse holen. De woningen van de afzonderlijke families zijn door talrijke gangenstelsels met elkaar verbonden.

De voeding van de zwartstaart prairiehond

Prairiehonden voeden zich met een bepaald soort gras en met wortels van dit gras. Omdat ze zich zo snel verbreidden is men op prairiehonden gaan jagen. Er wordt gif en vallen voor ze neergezet. Hun aantal is de laatste jaren gedaald maar ook nu nog tref je kolonies aan die bestaan uit meerdere duizenden prairiehonden.

Rijk aan vezels, arm aan eiwitten en vetten

Eiwitten en vetten zijn boosdoeners voor de prairiehond. Van vezels daarentegen kan deze eekhoorn maar niet genoeg krijgen. ¨Hoe kom je daarbij?¨, vraag je je nu af.

Hier zijn twee redenen voor. Ten eerste omdat een teveel aan vetten en eiwitten de oorzaak is van erge ziekten en vaak ook van sterfte. Ten tweede voeden we onze wilde dieren best zo natuur getrouw mogelijk.

In de vrije natuur leeft de zwartstaart prairiehond (cynomys Ludovicianus) op uitgestrekte prairies ongeveer in het midden van de VSA. Prairies zijn immense vlakten, die kleurrijk bezaaid zijn met bloemen, planten en grassen zoals buffalogras (buchloe dactyloides), tuimelkruid (schedonnardus paniculatus) en paardengras (conyza spp). De prairiehond eet hiervan naar hartelust. Net zoals de meeste andere planten zijn deze, die onze prairiehond verorbert, rijk aan vezels, niet vettig en bevatten ze weinig eiwitten. Ook knibbelt het dier vaak aan aarde, waaruit het de nodige mineralen haalt. Verder eet de prairiehond van tijd tot tijd eens een ¨lekkere¨ krekel of een ander soort insect, maar dit valt niet vaak voor. Hierin vindt hij het kleine beetje vet en eiwit dat hij nodig heeft.

Zou deze grondeekhoorn niets anders te eten krijgen dan insecten, dan zou hij ongezond dik worden. De lekkerbek heeft namelijk een grote aanleg voor zwaarlijvigheid. Hij wordt door een ongezond dieet al vlug zo dik als de operazanger Pavarotti en zingt bijgevolg een toontje lager. Vet-zijn heeft immers desastreuze gevolgen voor de gezondheid, zoals een vergroot hart of vetopstapeling rond het hartje. Een prairiehondje, dat met deze problemen kampt, leidt een miserabel leven en sterft uiteindelijk een pijnlijke dood.

Om zo een ramp te voorkomen zet je jouw prairieschatje op dieet. Geef maar een heel kleine hoeveelheid (één koffielepel per dag) zaden, noten, zonnebloem- en andere pitten en hondenbrokken. Het geeft je waarschijnlijk hartpijn als je in zijn grote, smekende oogjes kijkt, die zeggen: ¨Toe baasje, geef me nog wat meer van dat overheerlijk goedje.¨

 

Geen paniek, want er is een overvloed aan gezonde lekkernijen, die jouw prairieschatje heel erg bevallen en geen schade aan zijn gezondheid aanbrengt. Op één van deze lekkernijen is de prairiehond zo erg verzot, dat hij er zelfs zijn nestje mee bouwt! Dit toetje heet ¨hooi. Drie vierde van het dieet moet uit hooi bestaan, maar dat mag gerust meer zijn.

Ook vers gras doet de truck. Deze frisse sprieten kweek je best in huis om te voorkomen dat er giftige stoffen, zoals insecticiden en uitlaatgassen, in zitten. Zo moet je je dan ook geen zorgen maken over de eventuele besmettelijke ziekten of bacteriën, die op buitengras soms voorkomen. Je trekt het gras het best gewoon uit, met de worteltjes erbij, en schudt de aarde er een beetje af. Maar let op, was het niet. Op deze manier krijgt jouw prairiehond de nodige mineralen binnen.

De rest van het dieet bestaat uit verse groenten, vooral groene bladgroenten. Zo mag je per dag een koffiekop gemengde sla geven, een stronk witloof, enkele blaadjes ruccola (notensla) en basilicum. Ook is de snoeper vaak verlekkerd op broccoli, bloem-, witte en rode kool, spruitjes en sluimererwtjes. Van deze koolachtigen mag je maximum twee soorten per dag geven. Zet dus geen hutsepot van sluimererwten, broccoli en spruitjes op het prairiehondmenu! Overdrijf ook niet met de hoeveelheid, want dan kan jouw prairielieverd ziek worden. Beperk de broccoli en bloemkool dus tot een trosje zo groot als een stuk van twee euro. Geef ook maar een klein blaadje rode of witte kool, één spruitje en één sluimererwtje.

Wintertijd  Zomertijd

De prairiehond is minder actief als het kouder wordt. Dit merk je ook in zijn eetpatroon. Net voor de winter eet hij meer om een vetreserve voor de harde winter op te bouwen. In de koude periode daarentegen eet hij minder. Tegen de lente is jouw prairiehond zijn extra grammetjes zo weer kwijt.

Bah, nattigheid!

Vele van onze prairievrienden zijn niet erg gesteld op water, noch om te drinken, noch om te baden. Sommige drinken weinig tot niet. Toch moet er altijd vers water tot hun beschikking zijn. De slechte drinkers moeten natuurlijk ook hun vocht binnen krijgen. Heb jij ook zo een prairiehond? Help hem dan door wat extra groensel aan te bieden zoals blaadjes sla of een stukje komkommer. Maak natuurlijk geen waterkruik van hem. In het wild drinkt de prairiehond immers ook niet veel. Van te veel vocht kan jouw prairiehond de lopende stoelgang krijgen. En een waterkruik met diarree, dat is geen zicht!
 

 
   

footer zoogdieren

© copyright WorldwideBase 2005-2009