header zoogdieren


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

De tijger - Panthera tigris

 

Zoogdierenpagina klik hier >>>

 

We hebben ze wel eens gezien in de dierentuin, of in het circus. Maar vertel eens, wat weten we nu allemaal van deze roofdieren? Vanwaar komen ze? Hoe voeden ze zich? In sommige pretparken kun je deze dieren ook van dichtbij bewonderen. Wisten jullie trouwens dat de tijger op de beer na, het grootste roofdier van Azië is? Vermoedelijk komt hij vanuit het oosten van Azië, en is zo verder zuidwaarts getrokken tot aan Java, China en zelfs Bali. Een tijger kan wel 2.5m lang worden, en bijna 1m hoog! 


Levensloop van een tijger

De draagtijd van deze katachtige bedraagt zo'n 103 à 105 dagen. Meestal komen er twee of drie welpjes op de wereld. Een heel ontwenningsproces ondergaan de welpen om zich te wapenen tegen mogelijke vijanden. Deze ontwenning houdt in dat de moeder de welpen niet meer laat zogen, en ze zelfs op een afstand houdt, door haar tanden te ontbloten.

Wanneer de jonge tijgers zo'n 6 tot 12 weken oud zijn, leren ze al, hoe ze vlees moeten eten. De tijgerin gaat dan op jacht, en brengt de gedode prooi naar de jongen, of, wanneer de 'maaltijd' niet te ver is, dan zal ze de jongen naar hun eten leiden. Wanneer de afstand echt te ver is, dan propt de tijgerin zich tot barstens toe vol, en braakt ze bij haar terugkeer half verteerde brokken terug uit, voor haar welpen.

De jacht op voedsel

De voeding van een volwassen tijger bestaat uit vee, herten en zwijnen.

Als ze op jacht gaan, dan kunnen deze grote katachtige roofdieren geen van allen een hoge snelheid aanhouden. 
Maar ze zijn wel bijzonder gespecialiseerd in het springen. Ze sluipen zo dicht mogelijk naar hun prooi toe, en schieten dan vooruit, alle kracht in hun sprong leggend. Deze jachtmethode wordt door de tijgers het beste beheersd.

De tijgers hebben een bijzonder sterk gebit. De spitse hoektanden zorgen ervoor dat de prooi goed wordt vast gegrepen, en de sterke kiezen kunnen zelfs beenderen fijn malen.
Wanneer de tijger 's nachts op jacht gaat, dan legt hij soms 30km af. Overdag rust hij dan uit.

Een tijger heeft samen met meerdere vrouwtjes, hun eigen jachtgebied. Als de prooidieren schaars zijn, dan kan de aktiviteitszone van een mannelijke tijger zo'n 1500 km² bedragen. Voor een vrouwelijke tijger ligt dit veel lager.

Tijger, de soort Panthera tigris, een groot roofdier van de familie Katachtigen, in acht ondersoorten verspreid over een groot deel van Azië, van Iran en Zuid-Rusland (Kaspische Zee) tot aan Oost-Siberië en zuidwaarts tot Malakka, Sumatera, Java en Bali (niet op Sri Lanka en Borneo). In dit enorme gebied verschilt het dier zeer in uiterlijk; de Siberische tijger (P.t. altaica) is de grootste vorm (tevens de grootst bekende katachtige: lengte tot ca. 3 m, plus een staart van ca. 1 m, gewicht tot meer dan 250 kg) en de Balitijger (P.t. balica) de kleinst bekende vorm (lengte slechts ca. 1,50 m, plus een staart van ca. 60 cm). Behalve in grootte verschillen de dieren ook in haarlengte en intensiteit van kleur; de zuidelijkste rassen hebben de meest intense en dichtst op elkaar staande strepen en de donkerste achtergrondkleur. In het algemeen zijn tijgers oranjebruin met zwarte dwarse strepen. Buikzijde, delen van de kop, bakkebaarden en snorharen zijn wit. De merkwaardige ‘witte’ tijgers (oorspronkelijk afkomstig van de radja van Rewa, India) zijn geen echte albino's (zie albinisme): zij hebben grijsbruine strepen op een witte achtergrond en lichtblauwe ogen (het zijn recessieve mutanten). Hoewel tijger en leeuw in hun oorspronkelijke verspreidingsgebied nauwelijks contact met elkaar hadden (westelijk India), zijn beide soorten zeer nauw verwant, hoezeer zij ook in gedrag verschillen – als het dier gestroopt is, kan alleen een expert nog uitmaken of men met een leeuw of tijger te doen heeft. Kruisingen van leeuwen en tijgers zijn vrij gemakkelijk tot stand te brengen ( ‘ligers’, ‘tigeons’). De tijger is een krachtig en zeer behendig roofdier, dat zich normaliter met (vrij) grote hoefdieren (wilde zwijnen, herten, wilde runderen) voedt, maar ook kleinere prooi niet versmaadt; de prooi wordt meestal vanuit een schuilhoek na een korte spurt overweldigd. In bepaalde streken van India en Bangladesh treden nogal eens ‘menseneters’ op. Tijgers leven niet-sociaal; de grootste groep bestaat uit een moeder met jongen.

De tijger is vanwege de sport en de huid traditioneel een begeerd jachtwild geweest, mede door het zich bij gelegenheid vergrijpen aan huisdieren en de mens. Verlies van habitat door kaalslag en bevolkingsdruk (een tijger heeft een heel groot jachtgebied nodig, zodat het dier geen toekomst heeft in kleine reservaten), gecombineerd met soms excessieve jacht, heeft geleid tot een alarmerend teruglopen van het bestand. De Balitijger is uitgeroeid, de Javaanse tijger (P.t. sondaica) vermoedelijk eveneens, de Chinese tijger (P.t. amoyensis) en de Kaspische tijger (P.t. virgata) zijn vrijwel zo ver en de Sumatraanse tijger (P.t. sumatrae) wordt bedreigd, maar fokt goed in dierentuinen. De Siberische tijger is in het wild vrijwel uitgeroeid, maar heeft een dierentuinpopulatie van bijna 1000; alleen van de Bengaalse tijger of koningstijger (P.t. tigris) en de Indo-Chinese tijger (P.t. corbetti) zijn nog vrij grote aantallen over. Het enorme verspreidingsgebied van de toendra tot het tropisch regenwoud is een bewijs voor het aanpassingsvermogen van de tijger, die weinig kieskeurig is wat betreft temperatuur en voedsel zolang voldoende dekking aanwezig is; tijgers zijn goede zwemmers, maar klimmen zelden. Na een draagtijd van 100–110 dagen worden twee tot drie blinde en hulpeloze jongen geboren, die zorgvuldig door de moeder opgevoed worden; maximumleeftijd ca. 20 jaar.

Zijn geelrode vel met de zwarte dwarsstrepen zorgt ervoor dat hij niet opvalt in zijn omgeving als hij ligt te rusten. In totaal zijn er 8 tijgersoorten, die zich onderscheiden in de kleur van hun vacht.

De tijger is iets lichter en slanker gebouwd dan de leeuw. Zijn gemiddelde lengte bedraagt met staart 2,70 meter. Men heeft echter ook al wel eens mannetjes aangetroffen met een lichaamslengte van 2,90 meter. De vrouwtjes zijn iets kleiner. De tijger heeft kort en glad haar, aan beide zijden van de snuit draagt hij een baard. Dieren in noordelijker gelegen gebieden hebben een langere en dichtere vacht dan die in de hete streken van India.

In tegenstelling tot wat vaak wordt aangenomen komt de tijger niet alleen in Azië voor. Men kan hem aantreffen in een gebied dat wordt begrensd door Siberië in het noorden en Sumatra in het zuiden. De westelijke grens ligt in het zuiden van de Kaukasus, de oostelijke bij de kust van de Stille Oceaan. De tijger leeft in de jungle, op steppen, grasvlakten en in bosachtige gebieden.

Iedere tijger heeft zijn eigen territorium. Dit markeert hij met zijn sterk ruikende urine en met een vloeistof die door bepaalde klieren wordt afgescheiden. Hij markeert zijn territorium ook door boomschors te verwijderen. Tijgers hebben een groot jachtgebied nodig: de mannetjes ongeveer 55 vierkante km, de vrouwtjes iets minder. De tijger is niet uitsluitend een nachtdier, maar hij is meestal voor zonsopgang en na zonsondergang op pad.

Hij nadert zijn prooi door hem te besluipen en vervolgens te observeren. Dan valt hij bliksemsnel van achteren of van de zijkant aan. Hij slaat zijn klauwen in de nek van het dier zodat het direct neervalt. Hij maakt de kleinere dieren dood door ze met zijn scherpe hoektanden in de nek te bijten. Grotere dieren bijt de tijger in de keel, deze dieren komen door middel van verstikking om het leven. Voordat de tijger zijn prooi naar het struikgewas sleept, likt hij het uit de wond stromende bloed op. Wanneer de tijger voldoende heeft gegeten, slaapt hij meestal een hele dag. Hij staat alleen af en toe op om bij de waterplaats wat water te drinken. De tijger jaagt het liefst aan de oevers van rivieren. Mensen en dieren komen naar deze plaatsen toe om er te drinken en te wassen.Tijgers jagen op apen, wilde zwijnen, hagedissen, antilopen en herten. Ze jagen dus eigenlijk op alles, behalve op grote dieren als olifanten of neushoorns.

De Bengaalse tijger is bijvoorbeeld op een leeftijd van 3-4 jaar geslachtsrijp. Hij paart in het voorjaar. Uit een aangrenzend territorium dringt dan een mannetje het territorium van een vrouwtje binnen. Het mannetje blijft dan 1-3 maanden bij het vrouwtje. Zij is gedurende deze periode slechts 1 week vruchtbaar. Daarna keert het mannetje terug naar zijn eigen territorium. Na een draagtijd van 15 weken worden 2-4 jongen geboren, die gedurende de eerste 10 dagen blind zijn. Ze worden 8 weken door de moeder gezoogd, daarna worden ze gevoed met kleine stukjes vlees.

Na een half jaar blijven de jongen hele dagen alleen als hun moeder op jacht gaat. Wanneer de jongen een jaar oud zijn, gaan ze alleen op jacht en enkele maanden later kunnen ze zelfs grote prooien overweldigen.

► Tijgers worden op hun beurt gejaagd door de mens. Het vangen van een tijger levert een niet onaanzienlijk voordeel op. Het vlees geeft, naar men aanneemt, moed en kracht en het wordt tevens als medicijn verwerkt. De huid wordt gelooid en verkocht in China en Europa.

Alleen beschermende maatregelen zullen de tijger voor het uitsterven kunnen behoeden.

 
   

footer zoogdieren

© copyright WorldwideBase 2005-2009