Luigi Nono
 

 
   



 



Nono, Luigi

(VenetiŽ 1924 - VenetiŽ 1990)

Italiaans componist en dirigent. Nono studeerde van 1941 tot 1945 aan het Conservatorio Benedetto Marcello in VenetiŽ (compositie bij Malipiero) en tot 1946 rechten aan de universiteit van Padua. Daarna vervolgde hij zijn muziekstudie bij Bruno Maderna en Hermann Scherchen. Vanaf 1950 bezocht hij de Ferienkurse in Darmstadt, waar zijn naam als een der leiders van de naoorlogse muziek werd gevestigd. De elektronische muziek, die hij van 1954 tot 1960 onderzocht in de Studio di Fonologia te Milaan, speelt in veel van zijn composities een belangrijke rol, evenals het vocale element, met name het hoge register. Overtuigd communist als hij was, staat zijn werk in het teken van een sterk sociaal en politiek engagement. Sinds 1975 was hij lid van het Centraal Comitť van de Italiaanse Communistische Partij. Een grotere gerichtheid op de klank verleende zijn muziek vanaf het eind van de jaren zeventig een sterk contemplatief karakter. Tot zijn werken behoren: Polifonica-monodia-ritmica (1951), Il canto sospeso (1955-1956), Intolleranza (1960), La fabbrica illuminata (1964), Per Bastiana Tai-Yang Cheng (1967), ...sofferte onde serene... (1976), Fragmente - Stille, an Diotima (1980), Promoteo: tragedia dell'ascolto (1981-85).