Andaluzier

 

Paarden pagina - klik hier

 
Bij de ontwikkeling van de moderne paardenrassen heeft de Arabier de belangrijkste invloed uitgeoefend, direct gevolgd door de Berber. Als we de Toroughbred, waarvan de geschiedenis slechts 200 jaar teruggaat, buiten beschouwing laten, is er nog een derde ras van belang, de ware éminence grise onder de paarden. Dit is de Andalusiėr, die eeuwenlang bekend stond als het Iberische of Spaanse Paard.

Oorsprong
Het centrum van de fokkerij van Andalusiėrs is in het oude Spanje, in het snikhete Jerez de la Frontera, Córdoba en Sevilla. In deze streken hielden kartuizer monniken met grote zorg de zuiverheid van het ras in stand. De oorsprong van zo’n oud ras is moeilijk precies vast te stellen. De Straat van Gibraltar was vóór de Ijstijd een landbrug die Spanje met Noord-Afrika verbond. Berbers kunnen hierover naar Spanje zijn overgestoken. Ten tijde van de bezetting van het Iberisch schiereiland door de moslims van 711 tot 1492 n.Chr. was de Sorraia-pony het typische voorbeeld van het inheemse paard, een primitief type, verwant met de Berber. Het Spaanse Paard is zeer waarschijnlijk ontstaan door een kruising van dit inheemse ras met dat van de hoofdzakelijke Barbarijse indringers – de Noordafrikaanse Berbers.

Invloed van de kartuizers
In de 17de en 18de eeuw kruiste men de Andalusiėrs met zware hengsten. Deze mislukte poging om grotere paarden te fokken werd bijna de ondergang van de Andalusiėr, maar de kartuizer monniken van Jerez fokten de Andalusiėr selectief en de beste foklijnen gan terug op deze oorspronkelijke kartuizer paarden.

Stierenvechters en herders
De Andalusiėr, het rijdier van de rejoneadore ( Spaanse stierenvechter ), is ook het favoriete paard bij de kleurrijke ferias.

Invloed
De Lipizzaner is een bijna rechtstreekse afstammeling van de Andalusiėr. Andere rassen die sterk beļnvloed zijn onder meer de Fries, de Frederiksborger, de Kladruber, de Connemara Pony, de Cleveland Bay en de Welsh Cob. De Altér Real en de Lusitano zijn directe verwanten. Ook de meeste Amerikaanse rassen stammen af van Spaanse Paarden.

Beweging
De beweging is edel en trots. De stap is opvallend en ritmisch, de draf is hooggrijpend en vol impuls, de schommelende handgalop is soepel en spectaculair. De natuurlijke balans, behendigheid en vurigheid van de Andalusiėr, in combinatie met zijn indrukwekkende gangen en volgzame aard, maken dit ras zeer geschikt voor de Haute Ecole.

Kracht en uithoudingsvermogen
De Andalusiėr heeft een korte romp, soms een afhangend kruis en een laag ingeplante staart. Hij is niet snel, maar enorm sterk, met een groot uithoudingsvermogen.
Babieca
Babieca was meer dan 20 jaar het rijdier van de Spaanse nationale held Ruy Diaz, El Cid ( ca. 1040-1099 ), en stierf op 40-jarige leeftijd. Het werd begraven in het klooster van San Pedro de Cardena, waar een monument ter ere van het paard staat.

Sorraia-pony’s
Het Iberisch schiereiland was het eerste gebied in Europa waar het paard werd gedomesticeerd. Het oude, oorspronkelijke ras met primitieve kenmerken wordt vertegenwoordigd door de Sorraia-pony en de fijner gebouwde Garrano van Portugal. De Sorraia-pony is waarschijnlijk een afstammeling van zowel het Aziatische Wilde Paard als de Tarpan en lijkt bijzonder veel op deze laatste. De stokmaat van de pony’s ligt tussen de 1,20 en 1,30 m en hun uiterlijk is wat minder aantrekkelijk. Ze hebben een groot hoofd met een karakteristiek, primitief, convex profiel. De schouders zijn recht en de staart is laag ingeplant. Er zijn schimmels, geelvalen met zwarte benen, manen en staart, en vooral de valen met aalstreep en gestreepte zebrabenen – de kenmerken van het primitieve paard. De Sorraia-pony’s zijn, evenals hun primitieve voorouders, ongelooflijk taai en dapper. Ze kunnen zowel tegen kou als hitte en zijn in staat op schrale grond en karig voedsel te gedijen.

Uiterlijk
Hoofd: het welgevormde hoofd heeft vaak een ramsneus en heeft veel te danken aan de Berber. Het uiterlijk is altijd fascinerend. Kleur: de kleur is meestal roodbruin en schimmeltinten, en een karakteristiek moerbeitint die zeer fraai is. Er kwamen bij de oude Spaanse Paarden bloedlijnen voor die gevlekt of bont waren. De Amerikaanse Appaloosa en Pinto hebben de patronen op hun vacht geėrfd van de Spaanse Paarden die in de 16e eeuw door de conquistadores werden geļmporteerd. Staart: kenmerkend voor de Andalusiėr zijn de lange, weelderige, vaak gegolfde staart en manen, die de natuurlijke verschijning versterken. Achterhand: de kracht in de achterhand en de mate van beweeglijkheid in de achtergewrichten maken de Andalusiėr bijzonder geschikt voor de hogeschooldressuur.

Schofthoogte
Over het algemeen is de stokmaat van de Andalusiėr 1,55 m.